Welcome

Συστασεις

Socializing

Alter Ego

Αναγνωστες

Google+ Followers

Pin Board

Αγαπω να διαβαζω

30 Απριλίου 2016

Ευχές!


Επειδή “ἄλλαι μὲν βουλαὶ ἀνθρώπων, ἄλλα δὲ Θεὸς κελεύει” (σύνηθες στην οικογένειά μας και σ' εμένα, προσωπικά), χάθηκα και από εδώ και από τα σπιτικά σας.
Δεν θα μπορούσα, όμως, να μην σας ευχηθώ, καθώς σας έχω στη σκέψη και στην καρδιά μου.

11 Απριλίου 2016

Αχ, Βιολέτα! #3


Σύνδεση με το προηγούμενο
Μετά τη γνωριμία μας −στο πρώτο μέρος− με τη Βιολέτα, μάθαμε διάφορα χρήσιμα, λιγότερο χρήσιμα και παντελώς άχρηστα πράγματα για το σόι Βιολέτας, στο δεύτερο μέρος.
Επίσης, είχαμε τη χαρά να παρακολουθήσουμε την ηρωίδα μας στο πρώτο σημαντικό επαγγελματικό της ραντεβού για φωτογράφιση, casting, κάτι τέλος πάντων που το κόψαμε απότομα, αφενός για να σας κρατήσουμε (η Βιολέτα κι εγώ) σε αγωνία (αχ, και πώς σας νοιάζει! Δε θα βάλετε πλυντήριο, αν δε μάθετε τι απέγινε!), αφετέρου για να μην ξεχειλώσουμε το δεύτερο μέρος (και μετά, ποιος σώφρων άνθρωπος θα καθόταν να το διαβάσει;!)
Αχ, Βιολετα! #2

Η μεγάλη νύχτα της μεγάλης μέρας
(και άλλα)

Όπως ίσως ενθυμείστε (εάν ενθυμείστεॱ εάν δεν ενθυμείστε, δεν έπεσε κι η ζάχαρη στο νερό...), η γειτονιά ετοίμαζε γλέντι στην πλατεΐτσα, στο αδιέξοδο.
Κάπου εκεί, δέκα, δέκα και μισή το βράδυ... κι ενώ ο Σώτος έχει πιάσει την οικογένεια Βιολέτας και τους έχει κάνει την καρδιά μποστάνι...

10 Απριλίου 2016

Αχ, Βιολέτα! #2


Σύνδεση με το προηγούμενο
Γνωρίσαμε τη Βιολέτα (κάποια στιγμή, αργότερα, θα τη βρούμε και γλάστρα σε tv−show), και μάθαμε γιατί, παρόλο που παράτησε το σχολείο (που, το ίδιο, την είχε παρατήσει προ πολλού), δεν έγινε κομμώτρια ή κοπτοραπτού: διότι κέρδισε τον τίτλο της Μις Γλυκό Καλοκαιράκι 19.. κι ένας νέος δρόμος ανοίχτηκε έκτοτε γι’ αυτήν, με δεύτερο βήμα −πρώτο ήταν τα καλλιστεία− για τη «δόξα», τη φωτογράφιση στο περιοδικό Φραμπαλάς.
Αχ, Βιολετα! #1

Τι κι αν την έπεσε από νωρίς για ύπνο η Βιολέτα, βλέφαρο δεν έκλεινε. Γύριζε δεξιά, πιανόταν ο ώμος τηςॱ γύριζε αριστερά, “μην πλακώνεις την καρδιά” της έλεγαν από μικρή που ήτανॱ ερχόταν τ’ ανάσκελα πιανόταν ο σβέρκος της (χάρβαλο, η ωραία!), μπρούμουτα δεν μπορούσε να γυρίσει, θα ‘μενε όλη η νυκτός στο μαξιλάρι... Χέσ' τα!
Είχε από δίπλα και τη Μέλπω!
9 Απριλίου 2016

Αχ, Βιολέτα! #1


Τα πρώτα χρόνια

Η Βιολέτα, ήταν και γλάστρα.
Όχι στο περβόλι, όχι στο μπαλκόνι, όχι με ζουμπούλι και βασιλικό −πώς θα μπορούσε, άλλωστε− αλλά σε tv show!

— «Διάβασε, μωρή, να μπεις πουθενά!» , την έτρωγε η μάνα της... Διάβαζε, πώς δε διάβαζε η μικρήॱ αλλά δεν μπήκε, βγήκε —κλωτσηδόν— από την τάξη, μια που 'γραψε απάντηση σε διαγώνισμα: Cosmopolitan, σελίδα 86!

8 Απριλίου 2016

Η μετακόμιση της Βιολέτας


(Δεν) ήταν μια τρελή βραδιά καρναβαλιού όταν γεννήθηκε η Βιολέτα σ' ετούτο εδώ το πληκτρολόγιο. Τουναντίον ήταν χειμώνας (του 2014) κι αντάρα! 
Κι εγώ, δεν ήμουν εγώ! Ήμουν ο άλλος μου εαυτός. (Έλα μου! Σε χάνω!)

Από τότε, παρατημένη −μα όχι ξεχασμένη− η Βιολέτα περιμένει στη γωνιά της, φυσώντας και ξεφυσώντας σαν ατμομηχανή, με την τρίτη συνέχεια της ιστορίας της στο stand by και τη Μέλπω να την έχει τρελάνει στην καζούρα (“τι να σου κάνω, μάνα μ', που 'σαι στα αζήτητα;”)

31 Μαρτίου 2016

A book, a choice #1 : O Τόπος των Πιστών


Αν κάτι ενώνει τους περισσότερους από εμάς, στη δική μας blog-o-γειτονιά (δεν ξέρω για άλλες και συνεπώς, δεν ομιλώ!) είναι η αγάπη μας για το βιβλίο. Άρα, παίρνω το θάρρος για μια μικρή εισαγωγή, λίγο άσχετη με τη βιβλιοπαρουσίαση.

Θεωρώ λίγο ανόητο το διαχωρισμό «έντυπη ή ηλεκτρονική μορφή». Όσο κι αν οι βόλτες μου έχουν προορισμό −ή καταλήγουν σε− κάποια βιβλιοπωλεία, όσο κι αν θεωρώ ιδιαίτερη εμπειρία το ξεφύλλισμα και το μύρισμα των σελίδων του φρεσκοτυπωμένου βιβλίου, όσο κι αν το χάδι στο εξώφυλλο ή τη ράχη τους είναι κινήσεις αυτονόητες... εντούτοις, δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι χάρη στα “έξυπνα” κινητά και τα tablets μπορώ να έχω πρόσβαση ανά πάσα ώρα και στιγμή στην αγορά των περισσότερων βιβλίων που θα ήθελα να διαβάσω. 

...Όπως, για παράδειγμα, Ο Τόπος των Πιστών, της Τάνα Φρεντς (ξημερώματα Θεοφανείων!)
28 Μαρτίου 2016

Χρόνια του Πολλά!


Ήρθε στον κόσμο στις 28 Μαρτίου του 2004 και στα χέρια μου... δύο περίπου μήνες μετά.
Άφησε την παιχνιδιάρικη συντροφιά των αδελφών του και την τρυφερή αγκαλιά της μαμάς του, για να ζεστάνει με την παρουσία του τη ζωή μας και να μας αλλάξειॱ ίσως, κάνοντάς μας καλύτερους ανθρώπους.

Ο Ρομάν μας, κλείνει σήμερα τα 12 και με την ευκαιρία των γενεθλίων του, σκέφτηκα να σας τον γνωρίσω.
21 Μαρτίου 2016

Life Images #22 : Ο μύλος των εποχών


«Το Life Images #22 σας ζητάει να καταθέσετε κάτι όμορφο. Απλό σαν μια μαργαρίτα, πολύτιμο σαν τη ζωή!», γράφει η Μαρία (MyTripsOnBlog).
Συμμετέχοντας για πρώτη φορά, είπα ν' ανοίξω το μπαουλάκι με τις μνήμες και τις εντυπώσεις και, δίχως δεύτερη σκέψη, ο ταξιδεμός μου έκανε στάση στο καλοκαίρι του 2009.

16 Μαρτίου 2016

Ζωή μισή


«Εάν δεν το λύσεις εσύ, μπορώ να το λύσω μια και καλή εγώ!», είπε σε τόνο ακόμη εντονότερο από εκείνον της −μέχρι ετούτη τη στιγμή− κουβέντας τους. Τι κουβέντα, δηλαδή... Περί μονολόγου επρόκειτο, εκτός αν κάποια σποραδικά «α, καλά...», «ό,τι πεις» ή, «το κούρασες!», μπορούν να θεωρηθούν λόγος ή και αντίλογος.

Σε απάντηση, άκουσε την πόρτα να κλείνει −σχεδόν ταυτόχρονα με ένα «... σιχτίρ!»− ή μήπως ήταν η ιδέα της; Όχι για την πόρτα −αυτή, σίγουρα είχε κλείσει.

Δυο λεπτά μετά (ίσα να κατέβει με το ασσανσέρ, να πάει στο γκαράζ και να βάλει μπρος) ήρθε σαν επιβεβαίωση ένα φρενιασμένο μαρσάρισμα, νευρικό και θυμωμένο, σαν τη διάθεσή του.

6 Μαρτίου 2016

Ήταν πάλι καρναβάλι...


Αν ο τίτλος σε προϊδεάζει για −άλλη μία− νοσταλγική αναδρομή... σ' το λέω εξαρχής, το κείμενο που θα ακολουθήσει δεν το 'χει σκοπό!
Διαβάζοντας στη Χριστίνα για το πιο αποτυχημένο καρναβάλι της, θυμήθηκα αντίστοιχα δικά μου (και σε πληροφορώ... δεν ήταν το ένα και μοναδικό, αυτό που θα σου περιγράψω πιο κάτω!)

Πριν σου διηγηθώ τα χαΐρια μου, νομίζω, είναι χρήσιμο να σε βάλω λιγάκι στο κλίμα της Αποκριάς μιας παλαιότερης εποχής. Δώσε μου, λοιπόν, το χέρι σου και πάμε πίσω, στις αρχές της δεκαετίας του '70.
2 Μαρτίου 2016

Hay−on−Wye: ένα χωριό... βιβλιοθήκη!


Αν στο σπίτι σου προσπαθείς διαρκώς να δημιουργήσεις λίγο ελεύθερο χώρο και για 'σένα, επειδή τον περισσότερο διαθέσιμο τον έχουν ήδη καταλάβει τα βιβλία σου...
Αν στο κινητό σου και το tablet σου οι πόροι είναι πλέον ελάχιστοι επειδή αγοράζεις συνέχεια e-books...
Αν αναθεωρήσεις φιλίες κι έρωτες επειδή θ' ακούσεις την “απαγορευμένη φράση”: Μα, καλά, τι τα θέλεις τόσα βιβλία; (κι ακόμα χειρότερα: Πέτα, ρε παιδάκι μου, ν' αδειάσει ο τόπος!)...
Αν “βόλτα στα μαγαζιά” σημαίνει για 'σένα επίσκεψη στα αγαπημένα σου βιβλιοπωλεία, ενημέρωση για τις νέες κυκλοφορίες, τις επανεκδόσεις, αναζήτηση, ξεφύλλισμα, κρυφομύρισμα των σελίδων, κι επιστροφή στο σπίτι μ' ένα... μπάρκο βιβλία...
Αν το τηλέφωνο που περιμένεις με προσμονή είναι εκείνο, του βιβλιοπώλη, για να σου πει ότι έφερε το βιβλίο που έψαχνες και δεν έβρισκες / είχες παραγγείλει ή προπαραγγείλει...

...Τότε το Hay−on−Wye θα μπορούσε να γίνει η απόλυτη φαντασίωσή σου, ο ιδανικός τόπος για να επισκεφθείς (και στα πιο κρυφά σου όνειρα... να ζήσεις εκεί!)
Κι αυτό γιατί, ουσιαστικά, πρόκειται για ένα χωριό−βιβλιοθήκη!
29 Φεβρουαρίου 2016

Ενιαία κίνηση bloggers: Μια ευκαιρία για τον Παύλο!

Ενημερωση 21 Μαρτιου 2016





Ο Παύλος είναι ένα 17χρονο παιδί που διαγνώστηκε με επιθετική λευχαιμία τύπου Τ. Ο οργανισμός του απέρριψε το μόσχευμα μυελού των οστών του αδελφού του (ο οποίος είναι συμβατός δότης) και ο Παύλος πρέπει να ταξιδέψει στη Βοστώνη. 

27 Φεβρουαρίου 2016

Στην Αθήνα με (ροζ) γυαλιά


Κατοικούσα, για πάνω από ένα τέταρτο του αιώνα, σε κάποια γειτονιά της Αθήνας, της όμορφης (τότε) Αθήνας. Συγκεκριμένα, κάτω από την Ακρόπολη. 
Εκεί γεννήθηκα, ζούσα, ανέπνεα, κυκλοφορούσα.

Τέσσερις πολυκατοικίες είχε όλες κι όλες ο δρόμος μας, μία απ' αυτές κι η δική μας. Πέντε ή έξι όλα κι όλα τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα.
Τα νεοκλασσικά τριγύρω, όχι όλα συντηρημένα, αλλά πάντως, κατοικήσιμα τα περισσότερα.
Εμείς, τα μικρά παιδιά, με τα ποδηλατάκια μας στο πεζοδρόμιο (που ήταν της προκοπής αλλά και ικανοποιητικά φαρδύ).
24 Φεβρουαρίου 2016

Ανάλωση έως...


Πηγαίνουμε για ψώνια στο s/m, κοιτάζουμε σχολαστικά τις ημερομηνίες λήξης, αγοράζουμε, ξεχνάμε, “τώρα αυτό τρώγεται;” και πετάμε! Ή πετούσαμε. Τόνοι φαγητού κατέληγαν και καταλήγουν στα σκουπίδια από σπατάλη, καθαρή αμέλεια ή άγνοια.

Πριν, λοιπόν, δούμε για πόσο διάστημα είναι ασφαλές να καταναλώνουμε είκοσι δημοφιλή  τρόφιμα, ας ξεκαθαρίσουμε μια και καλή τη διαφορά μεταξύ των δύο επισημάνσεων που αναγράφονται στις συσκευασίες.

23 Φεβρουαρίου 2016

Nostalgia #1: Peyton Place


Ποιος είπε ότι οι εισαγόμενες σαπουνόπερες στην ελληνική τηλεόραση ξεκίνησαν με το Ντάλας, τη Δυναστεία ή την Τόλμη και Γοητεία;

Οι παλαιότεροι, όσοι αποκτήσατε την πρώτη σας tv επί ΕΙΡΤ και ΥΕΝΕΔ, τότε που το πρόγραμμα εκφωνούσε η Νάκη Αγάθου, θα θυμάστε το Πέιτον Πλέις! 
Οι νεότεροι, ρωτήστε γονείς και παππουδογιαγιάδες. Σίγουρα θυμούνται ότι την −ιερή!− ώρα που θα ξεκινούσε το Peyton Place, δεν πετούσε... μύγα στο σπίτι! 

Κι όσο για τους νεαρούς −τότε− ηθοποιούς..., αλήθεια, θα τους αναγνωρίζατε;

19 Φεβρουαρίου 2016

Μάθε, παιδί μου, γράμματα


Δεν το 'χα σκοπό. Αλήθεια. Η Νάσια με παρέσυρε! Κι η Ελίνα. Κι η Αριστέα. (Στο τέλος* θα βρείτε όλες τις έως τώρα σχετικές αναρτήσεις τους).
...Κι έτσι, είπα να μεταφέρω εδώ, προσαρμοσμένο σε ανάρτηση, το εκτενέστατο σχόλιο που άφησα στης Νάσιας, και μαζί μ' αυτό και κάποιους επιπλέον προβληματισμούς ή παρατηρήσεις μου, μια που είμαι μαμά κόρης στη Β' Λυκείου.

16 Φεβρουαρίου 2016

Ψηλά μπαλκόνια και ψηλά καπέλα


Δεν το κατάλαβα ακριβώς το πνεύμα σας! Τι θα πει “το καπέλο της εικόνας δεν είναι ψηλό”;
Βρήκα κάμποσα, κυρίως από το Royal Ascot, αλλά ως επί το πλείστον έφερναν σε τούρτες κι εγώ δεν ήθελα να σας παραπλανήσω!
Ούτε βέβαια και να μεταφέρω όλο το διαδικτυακό κιτς (διότι, πιστέψτε με, κυκλοφορεί πολύ καπέλο στο διαδίκτυο! Με φουντάκια, με φτεράκια, με λουλουδάκια, με πουλάκια, με παπα***ια, με τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνος!)

Ούτως ή άλλως, σήμερα δεν θα μιλήσουμε για καπέλα. Θα μιλήσουμε για τη Φένια.
15 Φεβρουαρίου 2016

Μεγάλοι έρωτες που δεν πήγαν στον παράδεισο

Η Ιστορία, η μυθιστοριογραφία, η φιλμογραφία αλλά −κυρίως− η ζωή, βρίθουν από μεγάλους έρωτεςॱ ευτυχισμένους, ανεκπλήρωτους, απέλπιδες, “καταραμένους”.

Έχω γνωρίσει ζευγάρια που αγαπήθηκαν στην εφηβεία τους και στα 60+ είναι ακόμη μαζί. Έχω γνωρίσει ανθρώπους (ελάχιστους, έναν-δύο, μη φανταστείτε περισσότερους) που έμειναν μόνοι, πιστοί σε ένα και μοναδικό πρόσωπο με το οποίο, για κάποιο −τραγικό− λόγο, δεν κατόρθωσαν να ζήσουν τον έρωτά τους. Και φυσικά, ανθρώπους που ερωτεύτηκαν, παντρεύτηκαν, χώρισαν ή ζουν ευτυχισμένοι, λιγότερο ευτυχισμένοι, συμβατικά, για τα μάτια του κόσμου, από συνήθεια, από φόβο για τη μοναξιά... 

12 Φεβρουαρίου 2016

Η κρεβατοκάμαρά μας, το ησυχαστήριό μας


Η κρεβατοκάμαρά μας είναι το ησυχαστήριό μας, ο ιδιωτικός μας χώρος, είναι "εμείς" περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο δωμάτιο του σπιτιού μας.
Η ατμόσφαιρα σε αυτήν θα πρέπει να είναι απόλυτα χαλαρωτική, και το στυλ της να αντικατοπτρίζει το προσωπικό μας γούστο, καθώς και να συμβαδίζει με αυτό.

Η τούρτα της αγάπης


Εδώ και χρόνια, είναι σαφές ότι ο... ερωτύλος άγιος προσφέρει το δικό του μπουκαλάκι με τονωτικό στο εποχικό (και όχι μόνον) εμπόριο. Παράλληλα, οι μέρες που διανύουμε είναι δύσκολες και σκληρές.

Εντούτοις, ακόμη κι αν αντιμετωπίζουμε σκωπτικά τη μαρκετίστικη φρενίτιδα του Valentine's, συνήθως δεν αποφεύγουμε τον πειρασμό να ετοειμάσουμε κάτι ιδιαίτερο για τους ή τις συντρόφους μας, την ημέρα που είθισται να γιορτάζουν οι απανταχού ερωτευμένοι.

Έστω και αν το τραπέζι μας δεν είναι τόσο πλούσιο όσο άλλοτε ή όπως εμείς ονειρευόμαστε, πάντα υπάρχουν τρόποι να δημιουργήσουμε ένα ξεχωριστό δείπνο ή ακόμη κι ένα γλυκό αφού, σε τέτοιες περιστάσεις, σημασία έχει η αγάπη που βάζουμε, προκειμένου να έχουμε το αποτέλεσμα που θα κάνει την ημέρα αυτή αλησμόνητη.
8 Φεβρουαρίου 2016

Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο;


Τον περασμένο Δεκέμβριο, η Hanna C. επισκέφτηκε το Bennett Café & Bistro (φωτο) στο Γιορκ της Αγγλίας, όπου μαζί με την παρέα της θα έπαιρναν το απογευματινό τσάι τους. Η ίδια, ωστόσο, θέλοντας να εξοικονομήσει χρήματα, παρήγγειλε μόνο ένα φλιτζάνι ζεστό νερό με μια φέτα λεμόνι.
Το μερίδιο του λογαριασμού που της αναλογούσε ήταν μια πραγματική ψυχρολουσία για εκείνη αφού, ούτε λίγο ούτε πολύ, χρεώθηκε για την παραγγελία της με δύο λίρες (περίπου € 2,60!)

Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι;


To λαμπρό φεγγαράκι ποτέ δεν μού έφεξε για να πάω στο σχολείο, μια που ήταν πάντα μέρα, κι ούτε καταλάβαινα τι σχέση είχαν τα γράμματα και τα σπουδάγματα με το Θεό.
Σε μιαν αγκαλιά σπιτική, τρυφερή, στοργική, εφιάλτες και ανησυχίες δεν είχαν καμία θέση. Η ζωή ήταν μπροστά, απέραντη, συναρπαστική, περιπετειώδης (ίσως), μα πάντοτε, σε κάθε κύκλο της, με χαρούμενο τέλος κι ευτυχέστερα ξεκινήματα. Όπως στα παραμύθια.

To 'μαθες;

Secret Spring Circles #2
από την
Woman in Blogs
Θέμα: Welcome!

Αναζητηση

Ισως θα ηθελες να διαβασεις

A book, a choice #1 : O Τόπος των Πιστών

Αν κάτι ενώνει τους περισσότερους από εμάς, στη δική μας blog-o-γειτονιά (δεν ξέρω για άλλες και συνεπώς, δεν ομιλώ!) είναι η αγάπη μας...

Κατηγορια μονη της

Πρωτοβουλία από την
Blogger της Διπλανής Πόρτας
κατά της Λογοκλοπής

About Copyright

© 2016 Natasha N. ♥ Living'n'Love ♥
Template design © Natasha N.
Unless otherwise stated, the copyright of the content of this blog is owned by Natasha N.
‘Fair Use’ of any third party copyrighted material which are and remain the property of their respective owners.
Living-and-love.blogspot.gr makes no claim of copyright on such material.