Welcome

Συστασεις

Socializing

Alter Ego

Αναγνωστες

Google+ Followers

Pin Board

Αγαπω να διαβαζω

19 Φεβρουαρίου 2016

Μάθε, παιδί μου, γράμματα


Δεν το 'χα σκοπό. Αλήθεια. Η Νάσια με παρέσυρε! Κι η Ελίνα. Κι η Αριστέα. (Στο τέλος* θα βρείτε όλες τις έως τώρα σχετικές αναρτήσεις τους).
...Κι έτσι, είπα να μεταφέρω εδώ, προσαρμοσμένο σε ανάρτηση, το εκτενέστατο σχόλιο που άφησα στης Νάσιας, και μαζί μ' αυτό και κάποιους επιπλέον προβληματισμούς ή παρατηρήσεις μου, μια που είμαι μαμά κόρης στη Β' Λυκείου.

Το κυνηγι του θησαυρου


Ασφαλώς, δεν είμαι ειδική σε θέματα Παιδείας ώστε να αναλύσω την παθογένεια του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Άρα, η σκοπιά μου είναι εκείνη της (προ αμνημονεύτων χρόνων) μαθήτριας και νυν μητέρας, καθώς διαπιστώνω πως τίποτα δεν έχει αλλάξει... κι όλα βαίνουν κακώς!

Από την εποχή μου, λοιπόν, θυμάμαι ένα άθλιο βαθμοθηρικό σύστημα, το οποίο, συγκρίνοντάς το με το ισχύον, θα έλεγα πως βρισκόταν σε προνηπιακό στάδιο! 
[Αποκορύφωμα, η −προ διετίας− “φαεινή ιδέα” του συνυπολογισμού των βαθμών προαγωγής Α' και Β' λυκείου, στο βαθμό εισαγωγής στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση −ευτυχώς, καταργήθηκε.]

Πόσο μετρήσιμη είναι, όμως, η γνώση; Είναι σαν το ύψος, σαν το βάρος, ένα πράγμα; Όπου ό,τι δείξει το μέτρο ή το ζύγι αυτό είναι και τέρμα και τελείωσε, άντε με απειροελάχιστες αποκλίσεις;
Μπορεί η ύλη να είναι κοινή σε κάθε τάξη, όμως κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους, δεν είναι κοινά, ανά την επικράτεια, τα θέματα στα οποία εξετάζονται και αξιολογούνται οι μαθητές. Δεν έχει το ίδιο βάρος το κάθε 20άρι, 19άρι κ.ο.κ. Δεν είναι κάθε «μαθητής του 20» πραγματικά μαθητής του 20, παντός καιρού μαθητής του 20, και φυσικά, ο μόνος που δεν φταίει, είναι ο μαθητής.

Παρένθεση:
Πέρα από το κυνήγι του θησαυρού των «καλών βαθμών» (όπου: «καλός βαθμός» ≥ 18) και της μετέπειτα επιτυχίας (;) η οποία μεταφράζεται στην εισαγωγή σε ΑΕΙ (υποχρεωτικά! Όλα τ' άλλα είναι του πεταμάτου) υπάρχει κι αναπνέει αυτή η δόλια η εφηβεία που υποφέρει και λιώνει σαν την ελιά στο λιοτρίβι. Όλα εκείνα τα συναισθήματα που υπερχειλίζουν και διαρκώς παραμερίζονται, μέχρι που στερεύουν κι αφήνουν ψυχές στεγνές.  
Κλείνει η παρένθεση.

Γράφει η Νάσια :
Βαραίνουμε το κεφάλι του με στοιχεία χρήσιμα για την επαγγελματική του σταδιοδρομία 

...αλλά δεν ξέρω πόσο χρήσιμα είναι, τελικά.
Για παράδειγμα, γιατί θα πρέπει η Βιολογία Γενικής να μοιάζει με μάθημα για υποψήφιους Βιολόγους ή Ιατρούς;
Ποιες από τις παρακάτω (βλ. φωτο) πληροφορίες θα αφομοιώσει ο μαθητής, αφότου −αναγκαστικά− τις αποστηθίσει, προκειμένου να πάρει το βαθμό εκείνο που θα ικανοποιήσει τους γονείς (κατά κύριο λόγο...) και ποιές από αυτές θα κατορθώσει να επεξεργαστεί ώστε να τις κάνει “κτήμα” του και άρα, γνώση;

[Ένα πράγμα τόνιζα στην κόρη μου από... την Α' δημοτικού: διάβασε όσο μπορείς. Γράψε ό,τι ξέρεις. Μην κάνεις, όμως, ποτέ “σκονάκι”. Δεν με ενδιαφέρει να βλέπω 20άρια. Ας είναι 12. Αρκεί να ξέρω πως είναι δικό σου. Έτσι μόνο θα μετρήσεις κι εσύ τι ξέρεις και πού χρειάζεται να προσπαθήσεις περισσότερο.]

Απο τη Βιολογια Γενικης (το τονιζω) κατευθυνσης Β' Λυκειου

Δεν ξέρω, επίσης, γιατί θα πρέπει η (πάλλαι ποτέ) «Έκθεση Ιδεών» να θυμίζει μάθημα σε δημοσιογραφικό εργαστήρι και γιατί το παιδάκι που αποστήθισε το φυλλάδιο και η έκθεσή του είναι η ακριβής μεταφορά του στο χαρτί, να βαθμολογείται με 45-48/50 (surprise!) ενώ οι αυθόρμητες ιδέες να μην έχουν ελπίδες για κάτι περισσότερο από 35/50...;



Έχω ακούσει διάφορες γελοιότητες από γονείς («αν δεν γράψεις καλά, θα κλαίει η μανούλα! Αυτό θέλεις;» ή «μην τυχόν και πεις ότι πας φροντιστήριο, θα νομίζουν ότι είσαι χαζός!» ή «τόλμα να φέρεις κάτω από 18 και θα δεις!») και τον αντίκτυπό τους στο παιδί.
“Σκονάκια” για την επίτευξη του 20, παπαγαλία μέχρι... θανάτου (συμμαθήτρια της κόρης μου, σε προφορική εξέταση, ανέφερε μέχρι και τη λέξη... κόμμα εκεί όπου στο βιβλίο υπήρχε πράγματι κόμμα!) και ψέματα άνευ προηγουμένου προκειμένου το παιδί να αποδείξει ότι η κλίση του στα μαθηματικά, π.χ., είναι... έμφυτη! 
(Γεννήθηκε, βλέπεις, με το συντελεστή διεύθυνσης της ευθείας στο dna του!)

Κι ακούμε/διαβάζουμε κάθε χρόνο από κάποιους “πρώτους των πρώτων”: 
«Δεν στερήθηκα τίποτα. Δεν “έλιωσα” στο διάβασμα. Απλώς είχα σωστό προγραμματισμό.»
(Κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες).

Παλεύουν τα παιδάκια για μια θέση σε Νομική / Ιατρική / Πολυτεχνείο επειδή από το νηπιαγωγείο ακόμη, τους φύτεψαν το τσιπάκι ότι θα γίνουν δικηγόροι / γιατροί / χ,ψ,ω ειδικότητα κι έτσι θα γίνουν “σπουδαίοι στην κοινωνία” (αυτή την κοινωνία που “βυσματώνει” και “βυσματώνεται”, τυλίγει σουβλάκια με τα μεταπτυχιακά, διορίζει με ψεύτικα πτυχία, κλωτσάει τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, σαπίζει από τη μετριότητα και την ανεπάρκειά της).
Να 'χεις λιώσει για την πολυπόθητη θέση και να συμπληρώνεις αιτήσεις έξω από την Ευελπίδων. Καταξίωση!

Αναφέρω (όχι ονομαστικά) την περίπτωση πασίγνωστου θεατράνθρωπου του οποίου ο πατέρας υπήρξε επιτυχημένος επιχειρηματίας. Στενοχώρησε (σε πρώτη φάση) τους γονείς, για να ακολουθήσει το όνειρό του. Εάν είχε υποκύψει, η Ελλάδα θα είχε χάσει μια σημαντική αξία στο χώρο και θα μετρούσε άλλον έναν αποτυχημένο επιχειρηματία. 
Έτυχε να γνωρίζω τη συγκεκριμένη περίπτωση, προφανώς υπάρχουν εκατοντάδες παρόμοιες και, πάντως, σίγουρα υπάρχουν χιλιάδες όπου τα όνειρα "κοιμήθηκαν" ή πέθαναν, προκειμένου να θρέψουν τη γονική ματαιοδοξία.



Κουράστηκα ν' ακούω για Έλληνες επιστήμονες που διαπρέπουν «στο εξωτερικό». Όχι επειδή διαπρέπουν, φυσικά, αλλά επειδή αυτή η χώρα μοιάζει, τελικά, με το χωράφι που ετοιμάζει καρπούς, ελάχιστοι από τους οποίους θα επιλεγούν κι όλοι οι υπόλοιποι, καθώς δεν υπάρχει ανάλογη ζήτηση, θα μαραθούν και θα ξεβοτανιστούν σαν τ' αγριόχορτα.



Αναφορες − Credits − κ.α.
› Οι αναρτήσεις της έμπνευσης:
• Αριστέα: Μαζί με τον καφέ # 24: Θυμώνω για την αγάπη... και
Μερικές σκέψεις ακόμα...
• Ελίνα: Δύο. Είμαστε δύο. και
Μυστικά Επιτυχίας
• Νάσια: Παιδευμένοι Απαίδευτοι!

› Τη φωτογραφία βρήκα στο blog της Jennifer Michie
Natasha N. ♥ living-and-love.blogspot.gr ♥ 19 Φεβρουαρίου 2016, 4:12 μ.μ.

27 σχόλια:

  1. Εμ... ναι, ok, συμφωνώ με τα όσα γράφεις. Καταλαβαίνεις, όμως, το πόσο τετριμμένα είναι, σωστά;
    Πόσα χρόνια γκρινιάζουμε για το εκπαιδευτικό σύστημα; Γιατί μόνο αυτό κάνουμε, "γκρινιάζουμε". Πότε έγινε κάποια αξιόλογη, συστηματική προσπάθεια διεκδίκησης Παιδείας; Από τους γονείς, που τόσο καταδικάζουν αυτό το σύστημα. Από τους μαθητές, που τόσο ταλαιπωρούνται εξαιτίας του.
    Κι επειδή πολλές παρόμοιες αναρτήσεις διαβάζω κατά καιρούς, στις οποίες στηλιτεύονται τα κακώς κείμενα, αλλά ουδεμία πρόταση γίνεται για δράση, τίποτα καινούργιο δεν προστίθεται, θέλω να ρωτήσω: ποιά η αξία τους; Να ξεθυμάνουμε;
    Λοιπόν, η κοινωνία είμαστε εμείς. Και το εκπαιδευτικό σύστημα, κι αυτό εμείς είμαστε. Δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να παραπονιόμαστε, ξανά και ξανά και ξανά, από τη στιγμή που δεν αναλαμβάνουμε καμία πρωτοβουλία για αλλαγή. Που νομίζουμε ότι οι εξελίξεις έρχονται μόνο άνωθεν κι εμείς βολευόμαστε να κατηγορούμε. Αυτό μάθαμε, έτσι συνηθίσαμε, αυτό το τροπάριο συνεχίζουμε. Από τη στιγμή που δεν είμαστε άξιοι πολίτες για ένα εκπαιδευτικό σύστημα της προκοπής, πώς θα το έχουμε; Δεν τα φέρνει αυτά ο Άη Βασίλης. (Να κοιτάζουμε και τη δική μας καμπούρα, εννοώ - κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις.)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η ανάρτηση είναι μεταφορά σχολίου με δύο-τρεις παραγράφους επιπλέον. Τίποτα περισσότερο.

      Και βέβαια, όσο τετριμμένο είναι να "παραπονιόμαστε" άλλο τόσο είναι και το να διαπιστώνουμε (χρόνια τώρα) ότι η κοινωνία είμαστε εμείς, ότι έχουμε τους πολιτικούς/κυβερνήσεις/εκπαιδευτικό σύστημα κ.ά. που μας αξίζουν, κ.ο.κ.

      Άλλο ένα τετριμμένο; Μας λείπει η συλλογικότητα. Κι όπου υπάρχει, η όποια δράση είναι περιορισμένη. Το ίδιο και οι προτάσεις. Κι αυτές οι μεμονωμένες προτάσεις τείνουν να (ή και) αντιμετωπίζονται, τελικά, ως "γραφικές".

      Όσον αφορά τους συλλόγους γονέων, μπορώ να σου μεταφέρω την (μικρή) εμπειρία μου, στην οποία συμπεριλαμβάνεται και φίλων: οργάνωση εορτών & εκδηλώσεων, κριτική των εκπαιδευτικών - συλλογή υπογραφών εάν κάποιος κριθεί ακατάλληλος, παραβατική συμπεριφορά μαθητών (εάν υπάρχει), ταμειακές υποχρεώσεις −και κάπου εκεί εξαντλούνται τα θέματα!
      Ε, καταλαβαίνεις πώς γίνεται σ' αυτές τις περιπτώσεις: αν κανείς τολμήσει να υπερβεί τα εσκαμμένα, δεν έχει μέλλον στο σύλλογο. Κι επιστρέφουμε στην (ανύπαρκτη) συλλογικότητα.

      Το ότι δεν είμαστε άξιοι πολίτες, το (επι/απο)δεικνύουμε σε όλες τις εκφάνσεις του βίου μας. Από την ψήφο, την αποχή, την ανοχή, την παθητικότητα, τη συνενοχή.

      Πιστεύω ότι όσο η Παιδεία παραμένει δέσμια οποιασδήποτε κυβέρνησης, ανεξαρτήτως χώρου και "χρώματος", πολύ λίγες έως ελάχιστες θα είναι οι όποιες (ουσιαστικές) μεταρρυθμίσεις.

      «Απόσταση» Φινλανδίας -Ελλάδας στην Παιδεία
      «Φινλανδικό όνειρο» VS «ελληνικού εφιάλτη»

      Διαγραφή
  2. Έρχομαι να συμπληρώσω το από πάνω σχόλιο της Διονυσίας, κάτι που έκανα και στη δεύτερη ανάρτησή μου (από τις δύο που ανέφερες) χτες:
    Το να παρατηρούμε, να παραπονιόμαστε, να στηλιτεύουμε τα κακώς κείμενα είναι ένας τρόπος που μάθαμε να κάνουμε από μικροί!
    Κρίνουμε τοποθετώντας την ευθύνη έξω από μας!
    Αυτό έχει κάποια κέρδη για μας, όπως την απαλλαγή από ευθύνες, την προστασία της αυτοεκτίμησης μας, την αποφυγή της κοινωνικής αποδοκιμασίας, όμως ταυτόχρονα έχει δύο σοβαρά αντίκτυπα: πρώτον η κατάσταση δεν αλλάζει και δεύτερον διδάσκουμε στα παιδιά μας την ίδια ανεύθυνη στάση που κι εμείς αντιγράψαμε από τους δικούς μας ίσως (ή από την κοινωνία γενικότερα) με συνέπεια τα παιδιά μας να απαξιώνουν τα πάντα!
    Θέλω να πω, ότι ναι, καλό είναι μεν να καταγράφουμε το πρόβλημα, από κει και πέρα όμως, αν θέλουμε λύση, δεν θα την περιμένουμε από την πολιτεία, γιατί κάτι τέτοιο είναι ουτοπικό!

    Κι επειδή το σύστημα δεν αλλάζει , το διαπίστωσες και στην ανάρτηση σου Νατάσα μου, σαν γονείς ( ή σαν ειδικοί, μιλώντας για μένα) πρέπει να δίνουμε στα παιδιά μας το παράδειγμα μιας, όσο το δυνατόν, πιο υπεύθυνης αντιμετώπισης της άθλιας πραγματικότητας.
    Τουλάχιστον αυτό κάνω εγώ αυτόν τον καιρό στο σχολείο, γιατί δεν βλέπω άλλη ικανοποιητική λύση.
    Στις κατηγορίες και στη συνεχιζόμενη απαξίωση, εγώ ρωτάω : Πες τι μπορείς να κάνεις εσύ! Κι αν πάρω αρνητική απάντηση, λέω την ατάκα: ε τότε πήγαινε άναψε ένα κεράκι στην εκκλησία πιο κάτω και κάνε την προσευχή σου! Ας σε λυπηθεί τουλάχιστον ο θεός!
    Θέλω να πω με αυτό ότι το να κατηγορείς το σύστημα στο οποίο είσαι μέρος του κι εσύ, είναι σαν να περιμένεις λύση μόνο από θαύμα!
    Το να ψάχνεις τι μπορείς εσύ να κάνεις μπορεί να μην το αλλάξει αλλά τουλάχιστον δεν νιώθεις εντελώς ανήμπορος....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αριστέα μου, γράφεις:

      « (...) σαν γονείς ( ή σαν ειδικοί, μιλώντας για μένα) πρέπει να δίνουμε στα παιδιά μας το παράδειγμα μιας, όσο το δυνατόν, πιο υπεύθυνης αντιμετώπισης της άθλιας πραγματικότητας.(...)»

      Ναι, αυτό είναι ένα λιθαράκι (πολλά μαζί, δημιουργούν συλλογικότητα) αλλά θα έχεις, από την εμπειρία σου, συνειδητοποιήσει πως όλα τα... λιθαράκια δεν συνυπάρχουν στον ίδιο χώρο ή τον ίδιο χρόνο.
      Είναι σημαντικό, σοβαροί εκπαιδευτικοί με όραμα και διάθεση να γαλουχούν τα παιδιά και τους εφήβους κι αυτό είναι πιο αποτελεσματικό όταν βρίσκει αντίκρισμα στις οικογένειές τους.
      Πόσο απογοητευτικό, όμως, όταν υπάρχει αμφισβήτηση, πόσο δυσκολεύει αυτό το έργο σου, πώς αισθάνεσαι όταν διαπιστώνεις πως αυτό που προσπαθείς να "χτίσεις" αποδομείται από την ίδια την οικογένεια...;

      Το σύστημα δεν αλλάζει (προς το παρόν), αλλά το πιο λυπηρό είναι ότι χρειάζεται ακόμη πολλή δουλειά στη νοοτροπία και στις συνειδήσεις.

      [Θυμάμαι προσπάθειες και διεκδικήσεις στα μαθητικά μας χρόνια και υποσχέσεις ότι εμείς, δεν θα γίνουμε τέτοιοι γονείς / δάσκαλοι. Τραγική η διαπίστωση ότι ίσως είμαστε χειρότεροι! Αυτό, τελικά, πώς προέκυψε;]

      Διαγραφή
  3. Συγκινήθηκα με τον αγαπημένο Τσάκωνα και την αξέχαστη αυτή ταινία.
    Στο θέμα μας, δεν έχω να προσθέσω κάτι αφού το υπερ-αναλύσαμε.
    Αγριεύει ο καιρός όσο πάει και στα σχολεία μας προαυλίζονται ήδη τα μελλοντικά καταναλωτικά ερίφια. Όσο κι αν κωλοχτυπιόμαστε, κανένα σύστημα δεν θ' αλλάξει, μόνο μικρές ατομικές προσπάθειες γίνονται, σε κλειστούς πυρήνες στα σχολεία και στις οικογένειες. Ας πούμε, ένα σύγχρονο "Κρυφό σχολειό".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα μελλοντικά καταναλωτικά ερίφια (εξαιρετικό!), όπως καταλαβαίνουμε, αδυνατούν να διεκδικήσουν και με τη σειρά τους θα ακολουθήσουν τις "βάσεις" που παίρνουν από το σπίτι, τις οποίες θα κληροδοτήσουν στα δικά τους παιδιά... και πάει λέγοντας.

      Οι κλειστοί πυρήνες δεν είναι εφικτό να φέρουν την άνοιξη −άσε που, συνήθως, σαμποτάρονται και γι' αυτό παραμένουν κλειστοί.

      Α, η ταινία... 35 χρόνια κι ακόμη επίκαιρη!

      Διαγραφή
  4. Δίκιο έχεις - και ο αντίλογος σε αυτά που έγραψες, κοινότοπος είναι: τόσο παλιό είναι το πρόβλημα, που σε κάθε παράπονο έχει ήδη εκφραστεί η αντίρρηση.
    Ωραίο δε θα ήταν, όμως, αντί να ξαναδιαπιστώνουμε τα ξαναδιαπιστωμένα, να καταθέτουμε προτάσεις; Να υπάρχουν κάπου, μπας και κάποτε αξιοποιηθούν. Για παράδειγμα, δε θα μπορούσαν οι σύλλογοι γονέων να συνεργαστούν με τους σχολικούς συμβούλους, για να προωθήσουν αιτήματα για βελτιώσεις και ιδέες για το πώς θα μπορούσαν αυτές να γίνουν, στο υπουργείο; Δε θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα forum για ανταλλαγή απόψεων, σε πανελλήνιο επίπεδο; Δε θα μπορούσαν να διατηρούν ιστολόγιο και να έχουν εποικοδομητική παρουσία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Από μικρά και απλά εξοικειωνόμαστε με τη συμμετοχή και τη δραστηριοποίηση. Και μετά ανεβαίνουμε πίστα, αφού έχουμε κάνει προθέρμανση.
    Το αρχικό μου σχόλιο αυτό το νόημα είχε: κάθε φορά που γκρινιάζουμε, ας βάζουμε κι ένα λιθαράκι προς τη σωστή κατεύθυνση, όπως το γράφει παραπάνω η Αριστέα. Γκρίνια με προσφορά μαζί, ε, τη δέχομαι! :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διονυσία μου (έμαθα και τ' όνομά σου από το πιο πάνω σχόλιο της Αριστέας), εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε-γέλασε!
      Στην τελειοτέρα κοινωνία θα μπορούσε να λειτουργήσει ένα "forum ανταλλαγής απόψεων σε πανελλήνιο επίπεδο". Αλλά, ειλικρινά (αν ζεις στην Ελλάδα), πιστεύεις ότι κάτι τέτοιο μπορεί να λειτουργήσει;

      Καταρχάς, υπάρχει ανομοιομέρεια προτεραιοτήτων. Δεν βρίσκονται όλα τα σχολεία της χώρας στην ίδια κατάσταση, στο ίδιο επίπεδο και κατά συνέπεια δεν έχουν τις ίδιες ανάγκες, ώστε να πει κανείς ότι, τουλάχιστον, ξεκινάμε από ένα κοινό σημείο.
      Έχοντας θητεύσει στην Κάσο, η Νάσια γνωρίζει από πρώτο χέρι τι σημαίνει να είσαι εκπαιδευτικός με πολλή αγάπη για τη δουλειά σου, διάθεση από τα παιδιά, αλλά ελάχιστα μέσα.
      Εν συνεχεία, οι γονείς. Άντε πες στον εργάτη, στον κτηνοτρόφο, στην εργαζόμενη μάνα που δουλεύει υπερωρίες κι επιστρέφοντας έχει να φέρει βόλτα ένα σπίτι, παιδιά... να συμμετάσχουν σε forum ανταλλαγής απόψεων. Θα σε κοιτάξουν σαν Αρειανή −και θα 'χουν και δίκιο, n'est-ce pas?

      Πόσο άρτια και "τακτοποιημένα" θα πρέπει να είναι όλα, ώστε να είναι εφικτή και τελεσφόρα μια τέτοια πρωτοβουλία...

      Όσον αφορά τη γκρίνια, συμφωνώ ότι από μόνη της δεν αρκεί και είναι ανούσια. Καμιά φορά όμως, λειτουργεί και αφυπνιστικά. Οι επισημάνσεις, εννοώ, μπορούν να προβληματίσουν κάποιους που ίσως από αδιαφορία, ίσως από αμέλεια, ίσως επειδή έχουν συνηθίσει σε μια πεπατημένη, δεν έχουν συνειδητοποιήσει τις βαθύτερες συνέπειες ενός προβλήματος.

      Παρεμπιπτόντως, άλλο ένα τετριμμένο: κι οι πνευματικοί άνθρωποι; Αυτοί, τι κάνουν;
      (Θα μου πεις, στην Ελλάς του 2016 "πνευματικοί άνθρωποι" θεωρούνται κι η Σώτη κι ο Τατσόπουλος κι ο Χειμωνάς. Θρίαμβος!)

      Διαγραφή
  5. έλεος λίγο με τις επαναστάσεις και με το τι κάνουμε και δεν κάνουμε!
    όλοι ξερουν την κατάσταση στην παιδεία ,ειδαμε τι εγινε και με την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και με τα τόσα που εχουν προταθεί!
    Ναααααααααααα κάτι απεργίες οι εκπαιδευτικοί κι εκει σταματουν όλα!
    Όποια κυβέρνηση έχει αρχ%$δια ,τότε θα δουμε φως ,διαφορετικά θα συζητάμε στα φόρουμ ,κουβέντα να γινεται!
    Καλημέρα !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αντιγράφω από το άρθρο (παραπομπή στο οποίο έχω κάνει πιο πάνω :

      «In Finland, we believe in evolution, not in revolution» λέει στην «Κ» η Κριστίνα Βόλμαρι, υψηλόβαθμο στέλεχος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας της Φινλανδίας. Δεν θέλουν επανάσταση (revolution), θέλουν εξέλιξη (evolution) οι Φινλανδοί (...) η Φινλανδία βρίσκεται στις πρώτες θέσεις της κατάταξης στον διαγωνισμό PISA του ΟΟΣΑ–, και αποτελεί πρότυπο.

      Το εκπαιδευτικό σύστημα της Φινλανδίας βασίζεται στη σταθερότητα, την οργάνωση και την εμπιστοσύνη στους εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων, από το νηπιαγωγείο έως και το πανεπιστήμιο. Οι ίδιοι οι Φινλανδοί δίνουν μεγάλο βάρος στη λειτουργία των θεσμών και εμπιστεύονται τους εκπαιδευτικούς. (...)


      Εν μέρει, στα λόγια σου έρχεται!

      ...Αλλά στη Φινλανδία, η Παιδεία δεν είναι υπόθεση της κάθε κυβέρνησης, αλλά υπερκομματικής επιτροπής.

      Διαγραφή
  6. Ωραίος επίλογος..
    Για να μην ξαναγράψω όσα είπα στης Νάσιας,
    θα προσθέσω ότι εγώ είχα καταπιεστεί πάρα πολύ
    από το περιβάλλον τής οικογένειας, αλλά και του σχολείου
    κι αυτός ήταν ο λόγος που δεν καταπίεσα το παιδί μου..
    Εννοείται ότι του βγήκε/βγαίνει σε καλό.. Καλό σ/κ ομορφιά μου ♥♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στο ίδιο μήκος κύματος, Πέτρα μου! Ακριβώς!
      Μου κάνει, ωστόσο, εντύπωση: Όλοι αυτοί οι δεσποτικοί / καταπιεστικοί (σημερινοί και, πολλοί, συνομήλικοί μας) γονείς, έχουν ξεχάσει τη δική τους εμπειρία; Τη δική τους εφηβεία;

      Φιλιά πολλά, να περάσεις όμορφα!♥

      Διαγραφή
  7. Σωστά, Νάσια, τώρα που το λες... Το πρόβλημα "Παιδεία" είναι θέμα ύπαρξης ή μη (και μεγέθους, φαντάζομαι) όρχεων της κάθε κυβέρνησης - όλοι εμείς οι υπόλοιποι, τι να κάνουμε και τι να λέμε; Τι δυνατότητες έχουμε, αστειεύεστε;
    Οπότε, μίρλα και ξερό ψωμί!!! :-p

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. βρε Διονυσία μου ,δεν το εννοουσα κι έτσι ,να το βουλώσουμε και να περιμενουμε τους ορχεις καθε κυβερνησης .
      Τωρα να δωσω εγω προτασεις , γιατι οπως ειπες δεν ειδες κατι τέτοιο ,πάλι ειναι χαζό. Τις προτασεις τις ξερουμε ,τις ακουμε χρόνια ,αγωνες γινονται κατά καιρούς με τα γνωστά αποτελέσματα!
      Εδω προσπαθουμε μικρά προβλήματα να τονισουμε στην καθημερινότητα των σχολειων και οι καθηγητες και διευθυνσεις προσπαθούν με καθε μέσο να το αποσοβήσουν και να μας βγαλουν και τρελούς!
      Οι προτάσεις είναι βουνό ολόκληρο εκει που πρέπει να ειναι ,απορω πως δεν το ξερεις.Παρουσίασες κι εσύ μια κατάσταση ,που τι χαζοί εμεις οι γονεις ,μα πώς δεν σκεφτηκαμε να ξεκινησουμε τις συζητησεις ,να δειξουμε το πρόβλημα ,που αγνοεί ο κόσμος ,μα τι μίρλα!Πόσο απλό πια αυτό το θέμα της εκπαιδευσης !
      Να πάρω κι εγω ,λοιπόν ,τοις μετρητοίς τα λόγια σου και να αρχισω να παιζω πίστες στο διαδικτυο ,μεχρι να ανεβω επίπεδο ,να γερασουμε ,να πεθανουμε ,να ερθουν οι επόμενες γενιές ,να εξελιξουν το παιχνιδι ,να ανεβουμε στις επόμενες πιστες και φτου από την αρχη!
      Ποιοι γονείς θα ενδιαφερθούν γι αυτά; Σε μια ταξη 25 παιδιων ,οι οικογενειες των 5 μαζευονται και προσπαθουν!Κανε σούμα να βγαλε συμπέρασμα!
      Σε απομακρυσμενα νησιά ,οι γονεις μαχονταν ,ξοδευονταν να πηγαινουν στα μεγαλυτερα που ειναι οι διευθυνσεις ή στην Αθηνα για να στειλουν καθηγητές και ξερεις πότε στέλνουν βασικες ειδικότητες; Μετά τα Χριστουγεννα!Όταν ημουν στην Κασο εστειλαν χημικό τον Φλεβάρη!Ξέρεις τι αγωνα κανουν εκει οι γονεις; Είδες πουθενά τίποτα ; Τους εδειξαν κάπου και δεν πήρα είδηση;
      Και δεν ξεκινησαν απο τον καναπέ τους συζητησεις στα φορουμ! Πήγαινε έλα με τα καράβια δεν εχεις ιδες τι σημαινει!
      Οι γονεις αγωνιζονται και εχουν δικαιωμα στη μίρλα!

      Διαγραφή
  8. Οι γονείς που αγωνίζονται, Νάσια, έχουν δικαίωμα στη μίρλα, ναι! Ο καθένας που προσπαθεί κερδίζει το δικαίωμα να γκρινιάζει, σε κάθε τομέα! Το έγραψα και παραπάνω αυτό.
    Το θέμα το έχω με τη "σκέτη" μίρλα, μην τα ξαναλέω. ;-)
    Γονιός δεν είμαι, ούτε έχω ασχοληθεί με το θέμα "Παιδεία" ιδιαίτερα, για να γνωρίζω αυτά που αναφέρεις στο σχόλιό σου. Ούτε έχω προσποιηθεί πως γνωρίζω. Άποψη, όμως, έχω. Και είναι εύκολο να υποθέσω πως, από το σύνολο των γονέων, ένα μικρό ποσοστό μόνο προσπαθεί σοβαρά να καλυτερεύσουν τα πράγματα - η συντριπτική πλειονότητα γκρινιάζει, χωρίς να έχει κάνει τίποτα. Δυστυχώς, αυτοί είναι που πρέπει να ξυπνήσουν και να διεκδικήσουν - το να δείχνουμε την "κορυφή", τις κυβερνήσεις και να νομίζουμε πως από εκεί μπορούμε να περιμένουμε τις αλλαγές, είναι απλά λάθος. Έχουμε, όμως, ξεχάσει ότι το πολιτικό προσωπικό είναι (πρέπει να είναι) υπάλληλοί μας, όχι αφέντες: αν καταλάβουν ότι κάτι το απαιτούμε, ότι δεν έχουν επιλογή από το να το φτιάξουν για εμάς, τελείωσε. Από εμάς ξεκινάει, δεν είμαστε ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Διαφωνώ με σένα, στο σημείο αυτό.
    Να μου επιτρέψεις να σου πω, πάντως, πως στο σχόλιό σου διέκρινα ηττοπάθεια,του τύπου "ωραία, έχουμε κάνει διάφορα - και;". Οι προσπάθειες που φέρνουν αλλαγή, όμως, είναι οι διαρκείς, όχι αυτές που γίνονται μία φορά, δεν πετυχαίνουν και σταματούν. Και δεν χρειάζεται να είμαι γονιός, για να το ξέρω αυτό.
    Με την ευκαιρία, έχεις ένα (γραπτό) λόγο που τον διανθίζουν κακιούλες, εν είδει χιούμορ (εντάξει, πρέπει να έχεις και αδυναμία σε κάποιον - όπως σε μένα-, το καταλαβαίνω). Και αυτή η διάθεση που "βγάζεις", μού θυμίζει μια παλιά σου ανάρτηση, στην οποία είχες παραδεχτεί ότι στα παιδικάτα σου ήσουν "bully" για ένα κοριτσάκι. Βεβαίως και σε πιστεύω, έχω διαπιστώσει ότι "τό 'χεις"! Γι' αυτό, όταν θα κάνω την ανάρτηση που θα αφορά στα χαρακτηριστικά των παιδιών που εκφοβίζουν, πέρνα αν θες να μοιραστείς και τη δική σου εμπειρία. Ενδιαφέρον θα έχει!
    Χαιρετώ! :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. πάντα γραφω γρήγορα ,δεν έχω το χρόνο ,ουτε θελω μεσω σχολιων να εξηγησω τα πάντα που σκεφτομαι.Το ίδιο κανω και απο το μπλογκ μου ,που ειναι ''χιουμοριστικό΄΄ κατά βάση και δεν εχω ,ουτε θελω να εξηγω λεπτομερειες π.χ στο θεμα της παιδείας να δωσω προτασεις για να γινει καλυτερο!Θα χρειαζοταν κατεβατά που δεν θα διαβασει κανείς ή περίληψη που θα χρειαζοταν εξηγησεις στα σχόλια και βαριεμαι και τα δυο !Εγραψα μια αναρτηση για το πώς πιεζουμε τα παιδιά ,με το υπαρχον συστημα κι οχι τοσο για να γκρινιαξω για το στστημα.Υπάρχουν εκπαιδευτικά σάιτ που γινονται συζητησεις γι αυτά...
      απαντησα ,ναι σε εσενα με καποιο υφακι ,γιατι κι εσυ με υφακι σχολιασες ,ασχετα αν δεν το κατανοεις και πίστεψέ με ΔΕΝ εχω κατι εναντιον σου ,οπως ΔΕΝ εχεις κι εσυ με εμενα!
      Συμφωνω με όσα λες στο ακριβως απο πανω σχόλιό σου ,δεν ειπα πως πρεπει να σταματησουμε ,δεν ξερω πού το καταλαβες αυτο ....όσο για την τελευταια σου παραγραφο ,γιατι πραγματικά δεν καταλαβα τι υπονοεις ,αν συνεχιζω να κάνω μπουλινγκ σε εσενα τωρα ,επειδή 6χρονων ενοχλουσα ένα κοριτσακι δε θα απαντησω ,δεν με ενδιαφερει καθολου τι εχεις καταλαβει για εμενα ,ουτε θα σε επισκεφτω! Οχι για κανεναν άλλο λόγο ,αλλά για να απομακρυνθω εντελώς απο εσενα ,μήπως τελικά εχω θέμα όπως λες!

      Διαγραφή
    2. Διονυσία, αν και το σχόλιό σου απευθύνεται στη Νάσια, εντούτοις θα ήθελα να επέμβω για δύο λόγους.

      Αρχικά, για να σου πω ότι μου θυμίζεις έναν (καλό) φίλο και συνεργάτη μου, ο οποίος έχει άποψη για όλα τα θέματα. Είναι καλό, όπως γράφεις, να έχουμε άποψη. Το θέμα είναι πως αν βρίσκεται κανείς έξω από το ζήτημα / πρόβλημα για το οποίο εκφέρει την άποψή του, έχει μεγάλες πιθανότητες να κάνει εν μέρει ή ολοκληρωτικά λάθος.
      Προς τιμήν σου, επισημαίνεις ότι δεν είσαι γονιός και ότι δεν έχεις ασχοληθεί με το θέμα “Παιδεία”. Γι' αυτό, θεωρώ ότι είσαι πολύ απόλυτη και ταυτόχρονα πολύ σίγουρη για την άποψή σου. Όπως ακριβώς και ο (καλός) φίλος και συνεργάτης μου.

      Συμφωνώ ότι οι πολιτικοί θα έπρεπε να είναι υπάλληλοί μας (εφόσον τους ψηφίζουμε για να μας εκπροσωπήσουν) αλλά βλέπεις ότι δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Φυσικά και ευθύνονται οι επιλογές μας. Θα έχεις παρατηρήσει όμως, ότι ούτε σεβαστές γίνονται (βλ. Δημοψήφισμα) αλλά ούτε και η πολυπόθητη (;) επανάσταση γίνεται. Αυτό, δεν χρειάζεται να είναι κανείς αναλυτής για να το ερμηνεύσει.
      Στο θέμα μας, τώρα. Στην Παιδεία. Η συντριπτική πλειονότητα... δεν γκρινιάζει. Ή, μάλλον, γκρινιάζει για ένα σωρό λόγους που δεν είναι οι πρωταρχικοί. Να (ξανα)γράψω ότι η Παιδεία νοσεί πολλαπλά; Από τα χαμηλά έως ανύπαρκτα κονδύλια του προϋπολογισμού και τις ελλείψεις προσωπικού και εγκαταστάσεων έως τη διδακτέα ύλη, το πρόγραμμα, τον τρόπο εισαγωγής σε ΑΕΙ και ΤΕΙ και όλα όσα περικλείονται ενδιάμεσα.

      Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο επενέβην, είναι επειδή διέκρινα εριστικότητα, σε θέμα άσχετο της ανάρτησής μου.
      Μου είναι πολύ δυσάρεστο να συμβαίνει κάτι τέτοιο στο δικό μου ιστολόγιο, με αποδέκτες τα άτομα που με επισκέπτονται και σχολιάζουν.

      Ευχαριστώ πολύ.

      Διαγραφή
  9. Νατάσα (αν δεν κάνω λάθος το όνομά σου),
    συνήθως, όταν δημόσια καταλήγω να υποστηρίζω κάτι, ναι, είμαι σίγουρη - εκείνη τη στιγμή - για τη θέση μου. Δε γράφω στο πόδι, χωρίς να σκέφτομαι. Αν, ωστόσο, πέσει κάτι στην αντίληψή μου που είναι ικανό να μου αλλάξει γνώμη, να είσαι σίγουρη πως το επεξεργάζομαι. Απόλυτη δεν είμαι, απλά "μετακινούμαι" στις απόψεις δύσκολα. Σταθερή είμαι, αυτό είναι όλο. Δε διαπίστωσα, όμως, από τα παραπάνω, να διαφωνούμε και πολύ.
    Όσο για την εριστικότητα που ανέφερες, σέβομαι την επιθυμία σου και, από την πλευρά μου, δε θα ξανασυμβεί στο ιστολόγιό σου. Το μήνυμά μου, άλλωστε, το πέρασα, όπως φάνηκε. Δυστυχώς έτυχε εδώ να βρω το "κερασάκι στην τούρτα" κι επειδή ανέχομαι μεν κάποια πράγματα, αλλά δεν αφήνω κανέναν να αλωνίζει σε βάρος μου για καιρό, είπα να βάλω κάποια όρια.
    Καλή συνέχεια. :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Προσωπικά, ούτε κερασάκι ούτε αλωνάρη βρήκα.

      Όσον αφορά τα όρια, έχω την αίσθηση ότι καλό είναι να τίθενται από τον κάθε blogger για το ιστολόγιό του και, ενδεχόμενες ενστάσεις ή διαφορές επί προσωπικού, να λύνονται κατ' ιδίαν.

      Ευχαριστώ και πάλι, καλή συνέχεια και σ' εσένα.

      Διαγραφή
  10. Σου απαντώ, Νατάσα, επειδή θεωρώ πως αυτά που μου έγραψες χρήζουν απάντησης.
    Για να έβρισκες κερασάκια και αλωνάρηδες, όπως το έθεσες, θα έπρεπε να έχεις στη διάθεσή σου περισσότερα στοιχεία (που δε με ενδιαφέρει να απαριθμήσω, αφού το άτομο που ήθελα να καταλάβει, κατάλαβε τι εννοούσα).
    Ως προς τα όρια, όταν μια ενοχλητική συμπεριφορά λαμβάνει χώρα τριγύρω σου, εμμέσως, δεν είναι απαραίτητο να αντιμετωπιστεί στο δικό σου "χώρο", αλλά όπου την εντοπίσεις. Προσωπικά, αν κάποιος διάλεγε το ιστολόγιό μου για να κάνει κάτι παρόμοιο (με κόσμιο τρόπο) δε θα με ενοχλούσε καθόλου.
    Σχετικά με την κατ'ιδίαν διευθέτηση τέτοιων ζητημάτων, δεν την υιοθετώ όταν η άλλη πλευρά γράφει δημόσια ό,τι θέλει, χωρίς ποτέ να απευθυνθεί σε μένα ιδιωτικά - αν έχει δυσαρεστηθεί από μένα, για κάποιο λόγο. Αν δημιουργούνται λανθασμένες εντυπώσεις, θα πρέπει και να διαλύονται out in the open.
    Αυτά, και σε ευχαριστώ κι εγώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα ήθελα το θέμα να λήξει εδώ.
      Το συγκεκριμένο blog φτιάχτηκε για να περνάμε χαλαρά.
      Επίσης, όπως δεν μου αρέσει να γίνεται το σπίτι μου τόπος αντιπαραθέσεων και επίλυσης διαφορών για τις οποίες θα έπρεπε να έχω περισσότερα στοιχεία, το ίδιο ισχύει και για το ιστολόγιό μου.

      Επειδή δε, τα τελευταία (μας) σχόλια είναι εκτός θέματος, ας μη συνεχίσουμε το πινγκ πονγκ...

      Διαγραφή
  11. Καταρχήν θα ήθελα να σου πω καλώς σε βρήκα!!! Λοιπόν η ίδια ανάρτηση της Νάσιας με ενέπνευσε και μένα και έγραψα πόσο κακό μου είχαν κάνει η Πανελλαδικές και πόσο με άλλαξαν σαν άνθρωπο. Ήθελα να στο στείλω σε προσωπικό μήνυμα (δεν θέλω με τίποτα να θεωρηθεί ότι κάνω διαφήμιση) αλλά δεν βρήκα πουθενά το μαιλ σου! Θέλω να σου πω πως χαίρομαι πολύ που μια ανάρτηση πυροδότησε τόσους ανθρώπους να μιλήσουν για το συγκεκριμένο θέμα, το οποίο ειλικρινά θεωρώ γάγγραινα! Καλή συνέχεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλωσήρθες! :)

      Ξεκίνησα... ανάποδα, αφού πρώτα σε επισκέφθηκα (ε, ναι! Μου κίνησες την περιέργεια!) και σχολίασα!

      Λογικό και επόμενο, ένα τόσο φλέγον θέμα όσο η Παιδεία, να αποτελέσει κίνητρο για σχετικές αναρτήσεις όπου, καθένας μας έχει κάτι να "καταθέσει".
      Πολύ ουσιαστική η δική σου, προσωπική "κατάθεση"!

      Σ' ευχαριστώ που πέρασες από εδώ.
      Καλή συνέχεια και σ' εσένα!

      ΥΓ. Το e-mail του blog θα το προσθέσω, έχεις δίκιο, δεν υπάρχει πουθενά!

      Διαγραφή
  12. Γεια σου! Ευχαριστώ που άνοιξες τα σχόλια!
    Θα τα ξαναπούμε σε άλλη ανάρτηση. Ήρθα μόνο για να σε ευχαριστήσω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλωσήρθες, Ελίνα!
      Σ΄ευχαριστώ πολύ κι εγώ!♥

      Διαγραφή
  13. Με προσγείωσες απότομα μετά το προηγούμενο γέλιο μου...
    Να σου πω την αλήθεια, νιώθω ευλογημένη που γονείς μου ποτέ δεν με εξώθησαν σε όλο αυτό που επίβαλε το σύστημα μα και που οι εκπαιδευτικοί μου, ήταν επίσης άνθρωποι που προσπαθούσαν να διευρύνουν τις σκέψεις μας...
    Ή θα μάθεις να είσαι ρομπότ ή θα αναπτύξεις παράλληλα με τις γνώσεις σου, τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά σου...
    Βοήθειά μας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τυχεροί όσοι έχουμε συναντήσει, στο σχολικό μας βίο, αληθινούς “δασκάλους” και χάρη σ' αυτούς δε γίναμε, καθένας και καθεμία μας, another brick in the wall...

      Διαγραφή

To 'μαθες;

Secret Spring Circles #2
από την
Woman in Blogs
Θέμα: Welcome!

Αναζητηση

Ισως θα ηθελες να διαβασεις

A book, a choice #1 : O Τόπος των Πιστών

Αν κάτι ενώνει τους περισσότερους από εμάς, στη δική μας blog-o-γειτονιά (δεν ξέρω για άλλες και συνεπώς, δεν ομιλώ!) είναι η αγάπη μας...

Κατηγορια μονη της

Πρωτοβουλία από την
Blogger της Διπλανής Πόρτας
κατά της Λογοκλοπής

About Copyright

© 2016 Natasha N. ♥ Living'n'Love ♥
Template design © Natasha N.
Unless otherwise stated, the copyright of the content of this blog is owned by Natasha N.
‘Fair Use’ of any third party copyrighted material which are and remain the property of their respective owners.
Living-and-love.blogspot.gr makes no claim of copyright on such material.