Welcome

Συστασεις

Socializing

Alter Ego

Αναγνωστες

Google+ Followers

Pin Board

Αγαπω να διαβαζω

27 Φεβρουαρίου 2016

Στην Αθήνα με (ροζ) γυαλιά


Κατοικούσα, για πάνω από ένα τέταρτο του αιώνα, σε κάποια γειτονιά της Αθήνας, της όμορφης (τότε) Αθήνας. Συγκεκριμένα, κάτω από την Ακρόπολη. 
Εκεί γεννήθηκα, ζούσα, ανέπνεα, κυκλοφορούσα.

Τέσσερις πολυκατοικίες είχε όλες κι όλες ο δρόμος μας, μία απ' αυτές κι η δική μας. Πέντε ή έξι όλα κι όλα τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα.
Τα νεοκλασσικά τριγύρω, όχι όλα συντηρημένα, αλλά πάντως, κατοικήσιμα τα περισσότερα.
Εμείς, τα μικρά παιδιά, με τα ποδηλατάκια μας στο πεζοδρόμιο (που ήταν της προκοπής αλλά και ικανοποιητικά φαρδύ).



Γρήγορα κυλούσαν τα χρόνια.
Πολλά άλλαζαν, δίχως όλα να μας αρέσουν.
Πολλά τώρα τ' αυτοκίνητα, πολλή κι η κίνηση, το καυσαέριο πήγαινε σύννεφο, ανύπαρκτοι ή λιγοστοί οι χώροι στάθμευσης, η Μακρυγιάννη κι η Διονυσίου Αρεοπαγίτου δεν είχαν ακόμη πεζοδρομηθεί, η Μισαραλιώτου έπηζε συχνά από τα οχήματα που κατηφόριζαν την Καρυατίδων.

Ο φούρνος του Τάκη και της Άννας δεν είχε γίνει ακόμη talk of  the town, έβγαζε όμως και τότε φοβερό ψωμί και καταπληκτικές τυρόπιτες με μαυροκούκι.
Στο χασάπικο του Μιχάλη και του Δήμου (αδέρφια από τη Νάξο) έβρισκε κανείς το καλύτερο κρέας στην περιοχή.
Τσαγκάρης − καλλιτέχνης ο κυρ-Σπύρος στη Δημητρακοπούλου, σου 'κανε το παπούτσι καινούργιο στο πι και φι!
Κολλητά το καφεκοπτείο του κυρ-Θόδωρου να σκορπάει αρώματα κάθε φορά που άλεθε τους πολύτιμους κόκκους.
Για γλυκά στη “Μασκωτίτσα”, στη “Μέλισσα” κι αργότερα στου “Γκρούη”, για τσιγάρα κι εφημερίδα στο περίπτερο της κυρα-Καλλιόπης, για λουλούδια κι ανθοσυνθέσεις στη “Ζέρμπερα”.
Τετράδια, σχολικά βιβλία και γραφική ύλη από τη Βραχωρίτου, τον Καλοκαιρινό ή τον μικρό (στην αρχή) “Πυρσό” του Σωτήρη του Μακρή.

Όπου και να 'χες να πας, οι χαιρετούρες ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της γύρας σου. Άσε που δεν υπήρχε περίπτωση να σε "πειράξει" κανείς αφού, ως διά μαγείας, ό,τι δουλειά και να 'κανε ο μαγαζάτορας, λες και μυριζόταν τον επίδοξο ερωτιδέα και ξεπρόβαλλε στην πόρτα με βλέμμα άγριο!

Έτσι είχαν τότε τα πράγματα στη γειτονιά μας και μόνες παραφωνίες, πού και πού, οι αισθητικές παρεμβάσεις των ανθρώπων που είχαν έρθει από την επαρχία, στα μπαλκόνια, τις βεράντες ή τους κοινόχρηστους χώρους των πολυκατοικιών. Έβλεπες, επί παραδείγματι, σε μια πολυκατοικία με λευκά κάγκελα στα μπαλκόνια, να ξεχωρίζει ένα με πράσινα ή σιελ! Επειδή έτσι άρεσαν στον  νοικάρη (που σιγά και μη ρωτούσε τον ιδιοκτήτη!). Συνέλευση στην είσοδο, φτου και κάτω το καταστατικό, με το καλό ή με το ζόρι, τελικά συνετιζόταν ο... ατάσθαλος.



Μερικά χρόνια μετά χόντρυναν κάπως τα πράγματα. Προφανώς, παραφωνίες τέτοιου είδους δεν υπήρχαν μονάχα στη δική μας γειτονιά. Έτσι, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '80, εμφανίστηκαν τα πρώτα (;) συνθήματα σε τοίχους της πόλης: «έξω οι βλάχοι από την Αθήνα».
Με τον καιρό κατάλαβα ότι δεν ήταν μόνον αισθητικές οι παρατυπίες κι οι παραφωνίες. 
Δεν μπορούσα, ωστόσο, να φανταστώ ότι το φίδι είχε γεννήσει τα αβγά του...

Λίγο μετά, συνέρρευσαν τα πρώτα κύματα μεταναστών από τις Φιλιππίνες, το Πακιστάν, την Αφρική κι εν συνεχεία, μετά την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ, από τις πρώην Ανατολικές χώρες.
Χαριτωμένες και πάντα καθαρές και γελαστές Φιλιππινέζες, μπουκέτα στις στάσεις της Κηφισίας, ειδικά στο κομμάτι από την Αγία Τριάδα μέχρι το ύψος του Ερυθρού Σταυρού, ή στην Καθολική Εκκλησία του Αγίου Διονυσίου, τις Κυριακές. Το μόνο (;) που είχαν να προσάψουν κάποιοι “καλοκακομαθημένοι” ήταν πως... μαγείρευαν βαριά κι η μυρωδιά από τα κρεμμύδια και τα μπαχαρικά σα να πότιζε τους τοίχους κι έτεινε να γίνει μόνιμη.
Ούτε τότε μπορούσα να φανταστώ ότι το αβγό του φιδιού επωαζόταν...

Στο μεταξύ, η εικόνα της γειτονιάς μας άλλαζε μέρα με τη μέρα. Κάποιοι ιδιοκτήτες καταστημάτων έφυγαν από τη ζωή, κάποιοι άλλοι πήραν σύνταξη. Τα περισσότερα μαγαζιά εκσυγχρονίστηκαν κι άλλα, καινούργια, άρχισαν να ξεφυτρώνουν. 
Όλο και πιο πολλοί πουλούσαν ή νοίκιαζαν τα διαμερίσματά τους. Οι πιο ηλικιωμένοι, ένας-ένας, αποχαιρετούσαν το μάταιο ετούτο κόσμο και, σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις, οι κληρονόμοι έκαναν ιδιόχρηση.
Η κίνηση ολοένα και περισσότερη, τα καυσαέρια εισβολείς στη μύτη, τα μάτια, τα πνευμόνια, οι πολυκατοικίες του '50 και του '60 είχαν παλιώσει αρκετά και, παρά τη συντήρηση, ας μην ξεχνάμε ότι το διαμέρισμα παλιώνει μαζί με το κτήριο.

Οι νοικάρηδες είχαν κι αυτοί πρόσωπο διαφορετικό: δεν ήταν πια οι επαρχιώτες παλαιότερων δεκαετιών, αλλά φοιτητές και φοιτήτριες του Παντείου Πανεπιστημίου, ελεύθεροι επαγγελματίες ή στελέχη τραπεζών και εταιρειών που είχαν ξεφυτρώσει σαν τα μανιτάρια και στεγάζονταν στη Συγγρού, στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, στη Χατζηχρήστου και πέριξ. 
Πολλά καταστατικά πολυκατοικιών είχαν αλλάξει και πλέον επιτρέπονταν οι επαγγελματικοί χώροι.

Όχι, γείτονες μετανάστες δεν είχαμε. Ξένους δε βάζω 'γω στο σπίτι μου”, άκουγα όλο και πιο συχνά. (Το αβγό του φιδιού είχε εκκολαφθεί).
Είχαμε όμως στη δούλεψή μας... Φιλιππινέζες για το μεγάλωμα των παιδιών, Ρωσίδες για τη φροντίδα των ηλικιωμένων, Αλβανίδες για τις δουλειές του σπιτιού.
(Εργάτες και εργάτριες. Δούλοι και −σε μερικές περιπτώσεις, στην Περιφέρεια− δουλοπάροικοι. Του 20ου και του 21ου αιώνα. Μέχρι εκεί.)
Κι ίσως κάπου εδώ τελείωσε το παραμύθι της πολυπολιτισμικότητας.
Μετά, το πολύ έγινε πάρα πολύ και κατάπιε τον όποιο πολιτισμό.



H οικογένεια μεγάλωνε. Οι εργασίες, εκτός κέντρου. Το καινούριο σπίτι, προοριζόμενο αρχικά για εξοχικό, έτοιμο. Νότια, Βόρεια, Ανατολικά... δεν έχει σημασία. Μακριά, πάντως.

Επισκέπτες πια στην πόλη μας.
Στης Φωτεινής, στην Ελπίδος. Στης Μαρίλης, στη Φαιδριάδων. Στης Αλεξάνδρας, στην Επτανήσου. Στης Βάλιας, στους Αμπελοκήπους.
Περνούσαν τα χρόνια κι οι ζωές μας είχαν αλλάξει. Οι γυναικοσυναντήσεις με τις παλιές φίλες είχαν αραιώσει. Τηλεφωνήματα, e-mails, msn... έτσι τη βγάζαμε ως επικοινωνία.
Φορά τη φορά, στις επισκέψεις μας αυτές, διαπιστώναμε το ρήμαγμα της πόλης από την αδιαφορία και την εγκατάλειψη. Αλλά και το φόβο. Την ανέχεια. Τη δυστυχία. Όχι, όμως, την πολυπολιτισμικότητα.

Επισκέπτες και στη γειτονιά. Μόνο για να ψηφίσουμε...
Tα πρώτα χρόνια συναντούσα παλιούς γείτονες. Μάθαινα για όσους είχαν μετακομίσει, για όσους είχαν φύγει από τη ζωή, για όσους είχαν γεράσει κι είχαν μαραζώσει βλέποντας τη γειτονιά ν' αλλάζει μορφή και τους παλιούς τους φίλους να τους εγκαταλείπουν.
Αργότερα, οι συναντήσεις αυτές αραίωσαν. Πέρσι δεν είδα κανέναν.

Η παλιά μου γειτονιά αναβαθμίστηκε, απέκτησε ένα λαμπρό μουσείο, σταθμό μετρό, trendy φαγάδικα, παλμό... κι έχασε τους ανθρώπους που της έδιναν ζωή, πρόσωπο, χαρακτήρα.
Έχασε την καρδιά της.

Ήρθε η ώρα να βγάλω τα γυαλιά μου.

Υστερογραφο
Ο κορμός του κειμένου βασίζεται σε ανάρτησή μου (31/05/2013), σε ένα από τα παλιά μου ιστολόγια.
Artwork: Think pink Athens © Jelena Ignjatovic via Fine Art America

και...

Last but not least
[Updated: 2.03.2016] Ευχαριστώ πολύ την Πέτρα μας που πήρε την κλωστή από ετούτα τα δρομάκια, έγραψε για μια (υπέροχη) γειτονιά και περασε τον πρώτο κρίκο στο καινούργιο δρώμενο: Μια φορά μια γειτονιά...

Natasha N. ♥ living-and-love.blogspot.gr ♥ 27 Φεβρουαρίου 2016, 2:12 μ.μ.

34 σχόλια:

  1. μας θύμισες τις δικές μας γειτονιές ,που ακόμα και στα χωριά έχουν αλλάξει!Και τους Αλβανούς που τους φοβόμασταν ,αλλά μας φοβόντουσαν κι αυτοί κι όποτε μας εβλεπαν σε επαρχιακό δρόμο έτρεχαν μέσα στα χωράφια να κρυφτούν...τώρα δεν λέμε Καλημέρα ούτε στους ανθρωπους της οικογένειάς μας ,θα λέμε στους γείτονες!
    Μακριά κι αγαπημένοι!
    Καλό βράδυ Νατάσα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κρίμα... Ακόμη και στα χωριά; Είχα κρατήσει μιαν άλλη εικόνα, από παλιές (αρχαίες!) καλοκαιρινές διακοπές. Ως παιδί της πόλης, εντυπωσιαζόμουν από την οικειότητα των χωριανών, τις "καλημέρες" τους, ακόμη και σ' εμάς, τους "ξένους".
      Θα μου πεις, και τι έμεινε ίδιο για να μείνει κι αυτό;

      Φιλιά και καλό απόγευμα, Νάσια!

      ΥΓ. Καταπληκτικές οι ζωγραφιές των μικρών! ♥

      Διαγραφή
  2. ένιωσα ένα σφίξιμο στο στομάχι διαβάζοντάς το!..
    πόση αλήθεια.. πόση ερημιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αναπολώντας, το ίδιο σφίξιμο αισθάνομαι, Τζίνα. Και σε καταλαβαίνω...

      Καλό σου απόγευμα!

      Διαγραφή
  3. Χμμ... Αναγνωρίζω και την δική μου γειτονιά, στην Ηλιούπολη, μέσα στο κείμενό σου. Από εκλογές σε εκλογές που πηγαίνω ή όποτε άλλοτε το επιτρέπουν οι συνθήκες, όλο και πιο άγνωστη μου φαίνεται. Παρόλα αυτά, τα τελευταία χρόνια, σκέφτομαι ότι ευχαρίστως θα άφηνα το ειδυλλιακό Άργος, όπου ζω λόγω εργασίας και θα επέστρεφα στο πατρικό στην Ηλιούπολη! Νιώθω να μου λείπει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στην Ηλιούπολη έμενε ο αδελφός του πατέρα μου. Η μία εξαδέλφη μου ζει ακόμη εκεί.
      Έχω αναμνήσεις από την παλιά σου γειτονιά, την οποία έχω χρόνια να επισκεφθώ, αλλά τίποτα σχεδόν δεν μου θυμίζει τις ώρες που περνούσα με τις ξαδέλφες, "εξερευνώντας" την περιοχή, κόβοντας λουλούδια, κάνοντας ποδηλατάδες στους δίχως αυτοκίνητα δρόμους...

      Καλό σου απόγευμα Αρτίστα!

      Διαγραφή
  4. Για να πω την αλήθεια, εγώ δεν ένιωσα σαν να διαβάζω κάτι από το δικό μου παρελθόν και τη δική μου γειτονιά, μα πραγματικά αυτή η αναδρομή μου θύμισε μια όμορφη ταινία! Οι περιγραφές σου κατάφεραν να δημιουργήσουν εικόνες, ήχους και αρώματα!
    (Να μείνω στην όμορφη μυρωδιά του φρεσκο-αλεσμένου καφέ και να αφήσω τη μοναξιά, την ερημιά και κάθε τί άλλο?)
    :-(
    ΣΣΣΣΣΣΣΜΟΥΤΣ πολλά, κορίτσι μου! Καλό βραδάκι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, κράτα ό,τι θέλεις!
      Την έχω έντονα στη μύτη μου κι εγώ, και δεν νομίζω να "ευθύνεται" το κέρασμα του κυρ-Θόδωρου (κάθε φορά που πηγαίναμε να πάρουμε καφέ, άνοιγε ένα από εκείνα τα τετράγωνα, μεταλλικά κουτιά και με κερνούσε μπισκοτάκι!)

      Φιλάκια, Γιάννα μου!

      Διαγραφή
  5. Χμμμ.. Πολύ νοσταλγικό..
    Ενόσω σε διάβαζα, σκεφτόμουν κι εγώ μια γειτονιά,
    κι έπειτα σκέφτηκα..μήπως θα 'ναι ωραίο να γράψουμε
    για τις γειτονιές μας;; Θα το κάνω δρώμενο!!! Κάτσε πρώτα
    να αναρτήσουμε για το παλικάρι, τον Παύλο και μετά...γειτονιές!
    Εσύ πάντως, την ανάρτηση σου την έχεις έτοιμη ήδη! Χαχα! Φιλάκι :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα είναι ένα ακόμη ενδιαφέρον δρώμενο, νομίζω!

      Προς το παρόν, όμως, όλοι για τον Παύλο!

      Φιλιά, Πετρούλα μου! ♥

      Διαγραφή
  6. Θα συμφωνήσω με τη Γιάννα...παρόλο που όλο έμπαινε σα σφήνα εκείνο το αυγό του φιδιού να χαλάει την ατμόσφαιρα, (και δεν εννοώ στο κείμενο, πολύ καλά κατάλαβα τι λες κι έτσι είναι δυστυχώς), οι εικόνες που μας έφερες εδώ από παλιά έχουν μυρωδιές, έχουν νοσταλγία, κι ας είναι το τώρα αλλιώτικο τελείως!
    Ελπίζω να καταλαβαίνεις κι εσύ τι θέλω να πω εγώ!
    Η πένα σου πάντα μαγεύει!!
    Φιλιά πολλά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν ξέρω πόσο αφελής ήμουν, αν ήμουν μόνον εγώ ή κι άλλοι που "την πάτησαν"... Πάντα (τότε) πίστευα ότι επρόκειτο για μεμονωμένα περιστατικά (αναφέρομαι στο αβγό) που η κοινωνία θα απέρριπτε.

      Κάποιες φορές οι μνήμες αποπροσανατολίζουν κι άλλοτε είναι όμορφη παρέα.

      Φιλιά πολλά, Μαρία μου!
      Σ' ευχαριστώ! ♥

      Διαγραφή
  7. Καταπληκτικό κείμενο που μου άφησε γλυκόπικρη γεύση! Νοστάλγησα την παλιά μου γειτονιά, τα χρώματα, τα αρώματα και μαζί την χαμένη μου αθωότητα!!! Πότε ξεκινήσαμε να χάνουμε την ανθρωπιά μας, να ζούμε στην απομόνωση, να μη λέμε καλημέρα στον γείτονα και να γινόμαστε ασπρόμαυροι και γκρι? Καλημέρα λοιπόν!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κλέλια μου,
      Μεγάλωσαν άγαρμπα οι πόλεις μας, οι μονοκατοικίες δόθηκαν αντιπαροχή, υψώθηκαν πολυόροφες κατασκευές που δεν τις αντέχουν οι δρόμοι, εκείνοι οι ίδιοι, στενοί δρόμοι με τα δεντράκια τους και τις μαντρούλες απ' όπου έσκαγαν μύτη λουλούδια. Κρύφτηκε ο ήλιος, υπάρχουν περιοχές που, αν κάποιος ζει στον πρώτο ή το δεύτερο όροφο, δεν βλέπει καν ήλιο.
      Άτιμο πράγμα, να μη βλέπεις τον ήλιο.
      Και κάπως έτσι "γκριζάραμε" και γίναμε μονόχνωτοι και χάσαμε και την ανθρωπιά μας ή τη λιγοστέψαμε τόσο που ούτε την καταλαβαίνει κανείς ούτε τη νοιώθει...

      Να είσαι καλά, Κλέλια μου!
      Καλό βράδυ! ♥

      Διαγραφή
  8. Kαλημέρα, καλώς βρεθήκαμε και καλό μήνα.
    Εμαθα για εσένα και το μπλοκ σου απο την πέτρα μας με το μπλοκ ο πιο πιστός φίλος του σκυλου και απο την αναρτηση με τις γειτονιες.
    Πραγματικα χαιρομαι που σε βρηκα διοτι το μπλοκ σου ειναι πλεον αγαπημενο για μενα.
    Ευχομαι να περασεις κι εσυ μια βολτα απο το δικο μου
    Να εισαι καλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλωσήρθες, Κική!

      Σ' ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια, φυσικά και έκανα τη βόλτα μου από το ζεστό “σπιτικό” σου το οποίο, πλέον, παρακολουθώ.
      Θα περνώ, λοιπόν, στο εξής και θα τα λέμε!

      Να είσαι καλά κι εσύ,
      Καλό σου βράδυ!

      Διαγραφή
  9. Περπάτησα στη γειτονιά της Πέτρας και με συνεπήρε η γλυκιά μυρωδιά του ψωμιού. Στη δική σου γειτονιά άλλη μυρωδιά, αυτή του καφέ. Γλυκόπικρη η αίσθηση για εμένα που μεγάλωσα σε μια γειτονιά της Θεσσαλονίκης και σαν να καταλαβαίνω τι θέλεις να πεις. Άλλαξαν οι γειτονιές μας...έπαψαν να είναι γειτονιές και νιώθω ότι χάσαμε την αφετηρία μας, τη βάση μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλωσήρθες, Χριστίνα!

      Λατρεμένη για πολλούς (και καλούς) λόγους η Θεσσαλονίκη.
      Αρκετά χρόνια πριν, οι Σαλονικιοί φίλοι μου με πείραζαν πως, ενώ στην Αθήνα είμαστε άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, στη Θεσσαλονίκη δεν υπάρχει περίπτωση να βγεις από το σπίτι σου όποια ώρα της ημέρας και να μη συναντήσεις τουλάχιστον έναν γνωστό, έναν φίλο −με όλα τα καλά που συνεπάγεται κάτι τέτοιο: χαμόγελο, μια καλή κουβέντα, ένας καφές, ένα τσιπουράκι στα γρήγορα στο Μοδιάνο...

      Λυπάμαι που εκείνες οι πανέμορφες γειτονιές έγιναν κι αυτές απρόσωπες...

      Σ'ευχαριστώ πολύ!
      Καλό βράδυ, Χριστίνα!

      Διαγραφή
  10. Τον Ιούνιο θα κλείσω τα 46 και μένω ακόμα στην ίδια γειτονιά από τα 6 μου.
    Βασικά ερχόμουν και μικρότερη στην Ελλάδα διακοπές,
    καθώς γεννήθηκα Αμερική και πηγαινοερχόμασταν ως τότε,
    αλλά από τα 6 μου που εγκατασταθήκαμε μόνιμα έχω μνήμες (έστω και ξεθωριασμένες).

    Σε αυτά τα 40 χρόνια πολλά άλλαξαν, σίγουρα, μα πώς θα γινόταν να μην αλλάξει (και) η γειτονιά;
    Δεν είχα προβληματιστεί πολύ, μέχρι πρόσφατα,
    όπου με ελάχιστη διαφορά πέθαναν οι δυο μακροβιότερες γειτόνισσες μας
    και κάπου εκεί ένιωσα λίγο το χρόνο που φεύγει σαν αγκάθι!

    Το κείμενο σου είχε όντως γλυκόπικρη γεύση!
    Μα έτσι είναι η ζωή και το έχω αποδεχτεί.
    Τα νοσταλγικά ταξίδια μου αρέσουν και δεν θλίβομαι καθόλου!
    Νατάσα μου, σε φιλώ γλυκά :))


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αριστέα μου,

      Πολλές φορές αυτή η (πάντα γλυκιά) νοσταλγία, είναι το νανούρισμά μου. Φεύγει η σκέψη σε μέρες παλιές, σε σκηνικά και ανθρώπους που γέμισαν όμορφα τη ζωή μου, τη ζωή των δικών μου, το χρόνο που πέρασε, πέρασε, περνά...

      Οι (συνήθως) δυσάρεστες διαπιστώσεις δεν μπορούν να αγγίξουν ό,τι συνέβη, ό,τι έχει καταγραφεί στη μνήμη.

      Πολλά φιλιά και καλό βράδυ, Αριστέα μου!♥♥

      Διαγραφή
  11. Αυτή η αναδρομή στο παρελθόν, είναι μια μεγάλη βουτιά στον προηγούμενο αιώνα, αφού τότε γεννήθηκα κι από τότε μένω στην ίδια γειτονιά.
    Από το χωματόδρομο στο τσιμέντο.
    Ποιο είναι προτιμότερο;
    Ξύπνησες μνήμες Νατάσα μου.
    Φιλάκια πολλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Αυτή η αναδρομή στο παρελθόν, είναι μια μεγάλη βουτιά στον προηγούμενο αιώνα, αφού τότε γεννήθηκα κι από τότε μένω στην ίδια γειτονιά.
    Από το χωματόδρομο στο τσιμέντο.
    Ποιο είναι προτιμότερο;
    Ξύπνησες μνήμες Νατάσα μου.
    Φιλάκια πολλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Του περασμένου αιώνα κι εγώ, Ρένα μου, αναπολώ... Δεν είναι ότι εξωραΐζω το παρελθόν, όμως εκεί έχουν χτιστεί οι αναμνήσεις μου και συχνά πνίγονται, σαν τα μικρά σπιτάκια που συνθλίβονταν ανάμεσα στα μεγαθήρια.

      Φιλιά κι από 'μένα, σ' ευχαριστώ πολύ που πέρασες!

      Διαγραφή
  13. Νατάσα μου τα έγραψες όλα ακριβώς όπως τα σκεφτόμουνα κι εγώ....με συγκίνησες, μου ζωντάνεψες μνήμες που δεν έχουνε σβηστεί γιατί μένω πάνω από 5ο χρόνια στην ίδια γειτονιά, συγκεκριμένα στη Μισαραλιώτου, πήγα δημοτικό στού Μπούρα και Γυμνάσιο στο 3ο Θηλέων, βόλτες στου Φιλοπάππου, ραντεβού στο Λουμπαρδιάρη, παίρνω καθημερινά ψωμί από το φούρνο του Τάκη και της ΄Αννας και μέχρι πριν λίγα χρόνια κρεατικά από τον Δήμο και το Μιχάλη με τους οποίους εξακολουθούμε να είμαστε γείτονες....Μου θύμισες το κυρ Θόδωρο πού έπινε ο πατέρας μου το καφεδάκι του, τον κυρ Σπύρο τον τσαγκάρη...το σουβλατζίδικο της κ. Πόπης το θυμάσαι;;; Εκείνη τη μιά σταλιά τρυπούλα στην Πλατεία Γαργαρέττας...γλυκά ακόμα παίρνω από τον Γκρούη και τον Κοσμίδη....και οι νεραντζιές έχουνε ανθίσει και μοσχοβολάνε...και κάνουνε τη γειτονιά κάτω σπό την Ακρόπολη να παραμένει οικεία και ανθρώπινη κι ας έχουνε αλλάξει πολλά με την πάροδο των ετών....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γειτόνισσα!!!
      Αν κι έχω φύγει από τη γειτονιά μας (πάντα έτσι την έχω στο μυαλό μου) από το 1994, εντούτοις όλα τα χρόνια τα πριν, είναι στην καρδιά μου, στη θέση που χώρεσαν ένα-ένα!
      Όλους αυτούς τους ανθρώπους τους νοιώθω "δικούς μου", με κάποιον τρόπο.
      Πώς δεν το θυμάμαι το σουβλατζίδικο της κ. Πόπης (νομίζω, το είχε μαζί με την αδελφή της). Πράγματι, μια σταλιά, μια τρυπούλα, μα πάντα πεντακάθαρο και γι' αυτό, ουρές για το πιο νόστιμο σουβλάκι της περιοχής!
      (Ραντεβού στο Λουμπαρδιάρη, οι πρώτοι καφέδες της εφηβείας στο "Διόνυσο"...)
      Χαίρομαι τόσο που μου λες ότι παραμένει ανθρώπινη η γειτονιά μας, που βρέθηκες και μου έδωσες εικόνες της τόσο ζωντανές!

      Σ' ευχαριστώ πολύ που πέρασες!
      Καλό βράδυ!

      Διαγραφή
  14. Natasha N. γεια σου. Περαστική από τη γειτονιά σου που μου θύμισε παλιές ελληνικές ταινίες. Αν και οι επισκέψεις μου στην Αθήνα ήταν πολύ τακτικές, τις αλλαγές που λες δεν τις κατάλαβα ιδιαίτερα γιατί το πατρικό του πατέρα μου ήταν στον Πειραιά και το μόνο που θυμάμαι είναι το εργοστάσιο σοκολάτας της ΙΟΝ. Σαν παιδί εκεί εστίαζα εκείνα τα χρόνια.
    Έτσι όμως όπως τα περιγράφεις είναι σα να τρως γροθιά στο στομάχι! Βέβαια ισχύει για όλες τις γειτονιές αυτό απλώς την Αθήνα δεν μπορούμε να την φανταστούμε εύκολα έτσι!
    Καλό Σ/Κ σου εύχομαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανέσπερη,
      Καλωσήρθες!

      Σε γειτονιά του Πειραιά ζούσε η αγαπημένη θεία (και νονά μου) η οποία πέθανε το 1975. Από τότε, λοιπόν, δεν επισκέφθηκα τη γειτονιά εκείνη, μια που ο νονός με την εξαδέλφη μου μετακόμισαν.
      Όταν τόλμησα να ρίξω μια ματιά στο Street View... έπαθα πραγματικό σοκ και δεν σου κρύβω ότι βούρκωσα. Βλέπεις, ήταν σαν δεύτερη γειτονιά μου.

      Τριγύρω αλάνες όπου σαν παιδάκι είχα μαυρίσει τα γόνατά μου (οι επισκέψεις μας σε καθημερινή βάση γαρ) είχα πιάσει φιλίες κι είχα "ζήσει" τις φωτιές του Αη-Γιάννη! (Εμένα, επειδή ήμουν μικρό, με ξεγελούσαν, λέγοντάς μου ότι τα μικρά περνούν πλάγια από τη φωτιά και δεν πηδούν. Το πίστευα κι εγώ και χαιρόμουν και καμάρωνα!)

      Στην αυλή της νονάς ζούσε ένας περήφανος σκύλος, μια καλόψυχη (!) γάτα και ο ... Ζακχαίος (μια πάπια!)

      Καμία αλάνα, φυσικά, δεν υπήρχε στο "νέο πρόσωπο" που αντίκρισα στο Street View. Ούτε το σπίτι της νονάς... (Ούτε ξέρω πότε κατεδαφίστηκε).

      Άλλη μια γροθιά στο στομάχι για 'μένα, λοιπόν, το "σήμερα" εκείνης της γειτονιάς του Πειραιά, των αναμνήσεων και των λουλουδιών στη βεράντα και στα μποστανάκια της αυλής...

      Διαγραφή
    2. Τις φωτιές του Αη-Γιάννη! Τις πρόλαβα κι εγώ στον Πειραιά! Και το λέω με θαυμαστικό επειδή, ναι, και στον Πειραιά ανάβανε φωτιές τον Αη-Γιάννη! Στην πόλη μου ήταν αυτονόητες αυτές οι φωτιές, μα στον Πειραιά... Έχω χάσει την επαφή μου από τότε που η γιαγιά και οι θείοι πέθαναν...
      Χάρηκα πολύ που μας γυρίσατε με την Πέτρα σ' εκείνα τα χρόνια. Όπως γράφω και σε ηλεκτρονικούς φίλους, δεν μπορώ να μαζέψω πλέον τις αναμνήσεις που καλά φυλαγμένες είχα σε μιαν άκρουλα του μυαλού.
      Ευχές για καλό βράδυ!!!

      Διαγραφή
  15. Τι ωραιες που ήταν οι γειτονιες παλια Νατασα μου και η δικη σου σαν κινηματογραφική ταινία διάβηκε μεσα απο τα ματια μας διαβαζοντας την ..στην επαρχία . ακομα λεμε στην γειτονια καλημερα στους διπλανους μας και εχουμε ο ενας την εννοια του αλλου φιλη μου,... αλλα η δικη μου γειτονια στην Θεσσαλονικη δεν υπαρχει πια.. και δεν θυμαμαι και πολλα απο εκεινη ηουν μικρό κορίτσακι τότε.. ισως αν πιέσω την μνημη μου να θυμηθει κατι... να περνας καλα οτι και να κανεις ναι;.. σου αφηνω φιλακι..!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλωσήρθες στο καινούργιο μου σπιτικό, Σμαραγδένια μου!

      Πόσο τυχεροί που ζείτε σε μιαν ανθρώπινη γειτονιά!
      Λυπάμαι, όμως, για τη γειτονιά σου στη Θεσσαλονίκη, την οποία υπεραγαπώ.

      Να είσαι και να περνάς κι εσύ καλά!
      Φιλάκια πολλά από 'μένα! ♥♥♥

      Διαγραφή
  16. Καλησπέρα Νατάσσα μου.
    Καλώς σε βρίσκω στο όμορφο σπιτικό σου. Πόσο όμορφη η γραφή σου ! Αν κατάλαβα καλά, εσύ είσαι η αιτία που ξεκίνησε το ταξίδι του το τρένο με τις γειτονιές ! Ένα μεγάλο ευχαριστώ σου χρωστάμε ...
    Καλό σου απόγευμα κορίτσι μου ! Σε φιλώ !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλωσήρθες, Σταυρούλα μου!

      Απλώς επαναδημοσίευσα ένα παλαιότερο κείμενό μου, μα η Πέτρα μας είναι που ξεκίνησε το δρώμενο για τις γειτονιές μας και σ' εκείνη οφείλουμε το όμορφο ταξίδι!...

      Συγγνώμη για την καθυστέρηση στην απάντησή μου.

      Σ' ευχαριστώ πολύ!
      Σε καλημερίζω και σε φιλώ! ✽

      Διαγραφή
  17. Αρχικα με κατεκλυσε μια περιεργη νοσταλγια καθως δεν εχω ακριβως αυτες τις αναμνησεις...
    Επειτα μια βαθια μελαγχολια...
    Νιωθω ολο και περισδοτερο να χανουμε την καρδια μας... οχι οι γειτονιες και τα σπιτια...εμεις...
    Ομορφη η βολτα σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλωσήρθες, Butterfly! ♥

      Πόσο λιτά και όμορφα το διατυπώνεις! Ακριβώς: εμείς χάνουμε την καρδιά μας...

      Σ' ευχαριστώ πολύ!
      Να είσαι καλά!

      Διαγραφή

To 'μαθες;

Secret Spring Circles #2
από την
Woman in Blogs
Θέμα: Welcome!

Αναζητηση

Ισως θα ηθελες να διαβασεις

A book, a choice #1 : O Τόπος των Πιστών

Αν κάτι ενώνει τους περισσότερους από εμάς, στη δική μας blog-o-γειτονιά (δεν ξέρω για άλλες και συνεπώς, δεν ομιλώ!) είναι η αγάπη μας...

Κατηγορια μονη της

Πρωτοβουλία από την
Blogger της Διπλανής Πόρτας
κατά της Λογοκλοπής

About Copyright

© 2016 Natasha N. ♥ Living'n'Love ♥
Template design © Natasha N.
Unless otherwise stated, the copyright of the content of this blog is owned by Natasha N.
‘Fair Use’ of any third party copyrighted material which are and remain the property of their respective owners.
Living-and-love.blogspot.gr makes no claim of copyright on such material.