Welcome

Συστασεις

Socializing

Alter Ego

Αναγνωστες

Google+ Followers

Pin Board

Αγαπω να διαβαζω

6 Μαρτίου 2016

Ήταν πάλι καρναβάλι...


Αν ο τίτλος σε προϊδεάζει για −άλλη μία− νοσταλγική αναδρομή... σ' το λέω εξαρχής, το κείμενο που θα ακολουθήσει δεν το 'χει σκοπό!
Διαβάζοντας στη Χριστίνα για το πιο αποτυχημένο καρναβάλι της, θυμήθηκα αντίστοιχα δικά μου (και σε πληροφορώ... δεν ήταν το ένα και μοναδικό, αυτό που θα σου περιγράψω πιο κάτω!)

Πριν σου διηγηθώ τα χαΐρια μου, νομίζω, είναι χρήσιμο να σε βάλω λιγάκι στο κλίμα της Αποκριάς μιας παλαιότερης εποχής. Δώσε μου, λοιπόν, το χέρι σου και πάμε πίσω, στις αρχές της δεκαετίας του '70.



Η ζωή ήταν πολύ απλούστερη από τη σημερινή. Η νεοσύστατη ελληνική τηλεόραση μετρούσε μόλις τέσσερα χρόνια ζωής (φέτος είναι ο επετειακός, 50ός χρόνος της και παρεμπιπτόντως, δεν πενηνταρίζει μόνο η τηλεόραση). Η τηλεοπτική συσκευή δεν ήταν ακόμη “must have”, αν και όλο και περισσότερα νοικοκυριά επιθυμούσαν να αποκτήσουν μία.
Ο κόσμος περνούσε τον ελεύθερο χρόνο του εντελώς διαφορετικά απ' ό,τι σήμερα. Ήταν πιο κοινωνικός, αντάλλασε επισκέψεις, περνούσε περισσότερο χρόνο βολτάροντας, εκδράμοντας (παρόλο που οι περισσότεροι δεν διέθεταν, τότε, αυτοκίνητο) και βέβαια, οι γιορτές ήταν πολύ πιο ουσιαστικές απ' όσο τις τελευταίες δεκαετίες.
Τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά είχαν άλλη αίγλη, το Πάσχα ερχόταν ολόλαμπρο και λυτρωτικό μετά από μια περίοδο κατάνυξης και οι Απόκριες, στ' ανάμεσό τους, ήταν η ευκαιρία για ξεφάντωμα, λίγη αλαφράδα με διάχυτες τις πινελιές της στην καθημερινότητα, κι αρκετή  απενοχοποίηση για το λίγο (;) παραπάνω κρασάκι στις μαζώξεις με συγγενείς, φίλους και γείτονες −πάντα με τα συνοδευτικά μεζεκλίκια και τα λοιπά παρελκόμενα!

Οι ταβέρνες με τις απαραίτητες μουτσούνες και τις σερπαντίνες ολοτρόγυρα και με μουσική εκ των ενόντων, από έναν δυο μουσικούς που έκαναν στάση να πιουν ένα κρασάκι (κι ενίοτε να εξασφαλίσουν και το μοναδικό, συνήθως, γεύμα της ημέρας) κι από τις παρέες που γίνονταν ένα, όσο προχωρούσε η βραδιά.
Βλέπεις, δεν στήνονταν τότε οι άνθρωποι μπροστά από το χαζοκούτι (γι' αυτό και στο ανέφερα πιο πάνω), ούτε βέβαια υπήρχαν κινητά (εδώ, καλά-καλά, δεν υπήρχαν σταθερά!) να ρουφούν στις οθόνες τους μορφές και ζωές.

Στο σχολείο, τρεις εβδομάδες κυλούσαν στους ρυθμούς του καρναβαλιού. Χειροτεχνίες, ζωγραφιές, μπαλ μασκέ, παδικά πάρτι! Και τραγούδι... Πολύ τραγούδι!

(...) Καλώς το καρναβάλι με τους τρελούς χορούς / που ντύνει μασκαράδες μεγάλους και μικρούς (...)
(...) Τι χοροί, χαρές και γέλια, αχ, τι γλέντι βρε παιδιά / χαρτοπόλεμος, κορδέλες... «Ζήτω η Αποκριά!» (...)
...Κι αν μ' αφήσεις ανεξέλεγκτη θα θυμηθώ κι άλλα!



Κάπου εκεί βρίσκουμε τη γράφουσα σε... πανικό, αφού πλησίαζε το μπαλ μασκέ που διοργάνωνε το νηπιαγωγείο! Πολύ επίσημο γεγονός για το παιδικό μου κεφάλι, αφού το... γκαλά θα λάμβανε χώρα στο ξενοδοχείο Kings' Palace. (Εκείνη την εποχή, είχε και την ελληνοπρεπέστατη και... μπουγιόζικη ονομασία “Βασιλέων Μέλαθρον”. Αργότερα, ανασκευάστηκε και στέγασε την Αγροτική Τράπεζα).

Kings' Palace Hotel • Πανεπιστημιου & Κριεζωτου*

Οι αποκριάτικες στολές εντυπωσιακές, αλλά σε μικρή ποικιλία. Για τα κορίτσια: Νεράιδα της Νύχτας, Νύχτα, Αμαζόνα, Τιρολέζα, Καμαριέρα (!) (αυτές, με τη λευκή ποδίτσα και το μπονέ!), Πριγκίπισσα, Βασίλισσα (πολλά και πρόσφατα, τότε, τα φιλομοναρχικά κατάλοιπα) και για τ' αγόρια: Ζορό, Ιππότης, Καουμπόυ, Ινδιάνος, Πρίγκιπας (άντε πάλι!)
Να σημειώσω, πάντως, ότι εκείνες οι στολές δεν είχαν καμία σχέση με τις σημερινές τις κακοδουλεμένες, ετοιματζίδικες, φτηνιάρικες, στο σύνολό τους. Εκείνες, καλοραμμένες και περιποιημένες, προορίζονταν να φορεθούν αρκετές φορές (και για όσο χωρούσε σ' αυτές, το παιδάκι).

Το παιδάκι της ιστορίας μας, τώρα (η γράφουσα, εν προκειμένω, για να μην ξεχνιόμαστε!), είχε έναν καημό κι έναν... έρωτα! (Από μικρό στα βάσανα!) 
Ο καημός ήταν ότι ήθελα να ντυθώ καουμπόισσα (!) (εμείς, είχαμε τηλεόραση σπίτι μας κι εγώ παρακολουθούσα ανελλιπώς Bonanza) κι ο έρωτας ήταν ο Κωστής!

Σε καουμπόισσα δεν βρίσκαμε κάτι στα καταστήματα κι οι ελπίδες εναπετέθησαν στη μεγάλη εξαδέλφη, της οποίας η γιαγιά (από τη μεριά του πατέρα της) τής είχε ράψει στολή καουμπόισσας. (Άλλο πυροβολημένο, από 'κει, στην οικογένεια!)
Πλην όμως η εξαδέλφη ήταν γκαμήλα, μού έριχνε δέκα ολόκληρα χρόνια (και το κρόσσι της μανσέτας μού έφτανε στον αστράγαλο) ενώ, συν τοις άλλοις, εγώ ήμουν τσουπωτό μικρό (μην−ανησυχείτε−μαντάμ−θα−το−πάρει−μπόι) και όταν φόρεσα το καρό πουκάμισο... θύμιζα τραπεζάκι σε ιταλική τρατορία!
Συμπλήρωσε σε αυτό τις μπότες και το καπέλο... όχι, δεν το θέλεις ούτε για τον εχθρό σου!

Παρόλη τη σφοδρή μου επιθυμία, και θεωρώντας ότι, επειδή είχα ήδη τη ζώνη με τα πιστόλια, η μισή δουλειά ήταν τελειωμένη, συνειδητοποίησα με πίκρα ότι δεν είχα καμία ελπίδα να με δει ο Κωστής και να πέσει ξερός! Ή, τουλάχιστον, να πέσει ξερός με τον τρόπο και για το λόγο που εγώ ήθελα!

Σε απόσταση αναπνοής το μπαλ μασκέ κι εγώ χωρίς στολή! Η μία μου βρώμιζε, η άλλη μου ξίνιζε. Ξέχασα δε να σου πω ότι το μαλλί ήταν στο μήκος το σημερινό: αυτό, του πεζοναύτη!

Και, ενώ, ω! του θαύματος, βρίσκω τη στολή των ονείρων μου (στα οποία ήταν πανταχού παρών ο Κωστής!), εκείνη, μιας φλογερής Σπανιόλας (ό,τι είχαν πρωτοκυκλοφορήσει. Λίγα χρόνια μετά, τα μισά κορίτσια στα παιδικά πάρτι ήταν ντυμένα Σπανιόλες, αλλά αυτό δεν μας ενδιαφέρει τώρα)... συνειδητοποιούμε (όλοι, ασχέτως  που δεν μου είπαν τίποτα γιατί δεν μας έπαιρνε ο χρόνος για άλλα δράματα) ότι το μαλλί δεν υπήρχε περίπτωση να υποστηρίξει αξιοπρεπώς την wannabe εκρηκτική Ανδαλουσιανή!

− Να της βρούμε περούκα! [ − Βοήθεια! Όχι περούκα! Θα με τρώει! ]
− Να “σηκώσουμε” τη μπόλια! [ − Να σηκώσουμε και τη σημαία αν είναι να “πιάσει”! ]
− Να βρούμε ένα μεγάλο τριαντάφυλλο για την κορυφή! [ − Σαν κάνιστρο θα 'μαι! ]
− Παιδάκι είναι! Ποιος δίνει σημασία; [ − Ο Κωστής! ]
− Μασκαράς είναι! Ποιος δίνει σημασία; [ − Ο Κωστής! ]
− Μήπως να μην πάει καθόλου στο χορό; [ Η φαρμακιάρα η ξαδέρφη ήταν αυτή! ]

Τελικά, επιστρατεύτηκαν κλωστικά και ψαλίδια (για να σηκώσουν τη μπόλια), ο Καλυβιώτης (για να ενισχύσουμε την ανθοκομία στο κεφάλι μου) και μια περούκα α λα Σμάρω Στεφανίδου (ούτε ξέρω πού βρέθηκε, πάντως ήταν trend στα 70's και σχεδόν όλες οι γυναίκες διέθεταν τουλάχιστον μία).

Επιπλέον, τη “μεγάλη μέρα” μού πέρασαν ένα ζευγάρι κρίκους με κλιπ στα αυτιά και προσπάθησαν να με βάψουν. Μόνο στο κραγιόν υπάκουσα αλλά κι αυτό με ενοχλούσε και, νομίζω, ήμουν το πρώτο duckface της Ιστορίας!
Μου πάσαραν ένα ζευγάρι καστανιέτες (μην τυχόν και τις χάσεις, τις έχει φέρει η θεία Ελένη από την Ισπανία, τι θα πει η γυναίκα;), με πόδεσαν με τα λουστρίνια μου τα στραφταλιστά και με έπεισαν ότι ήμουν μια πανδαισία!

Μικρή, αφελής, ανόητη (και ερωτευμένη!), το πίστεψα!
Στην πραγματικότητα, ήμουν σαν υπερθέαμα στο Δελφινάριο (το οποίο ακόμη δεν υφίστατο. Το έστησε ένα χρόνο αργότερα ο Σκυλίτσης, στην Ακτή Πρωτοψάλτη, προκειμένου να φιλοξενηθούν τα δελφίνια Φλίπερ και Φλίπερ Τζούνιορ).
Λίγο πριν διαβούμε την είσοδο του ξενοδοχείου, μου φόρεσαν και μια μαύρη μάσκα για να προσδώσει μυστήριο στην όλη εμφάνιση και να γοητευτεί ο Κωστής από την αινιγματική “άγνωστη”!

Πρώτη μούρη ο φωτογράφος − μπάστακας, αμάθητη στα φλας εγώ, τελικά μού έμεινε σουβενίρ μια φωτο με μάτια αλλήθωρα μέσα από τη μάσκα και τη μπόλια (μαζί με το γιγάντιο άνθος) να στραπελίζει επικίνδυνα στην κορυφή της περούκας. Ναι, όλη αυτή η καταστροφή απαθανατίστηκε για να παραμείνει ανέγγιχτη στην αιωνιότητα!

Ο Κωστής (μου!) ήταν ήδη εκεί, πανέμορφος και γελαστός καουμπόυ (!) κι η −μιλημένη− μαμά Κωστή παραδίπλα έσπευσε να με αγκαλιάσει και να με... παραδώσει!
Κι ενώ ο έρωτάς μου πλησίαζε, ένιωσα την περούκα (μαζί με την μπόλια, το τεράστιο άνθος και τη μάσκα) να... καταρρέουν! Όπως το σκέφτομαι τώρα, θα πρέπει να έμοιαζα με λιωμένη τούρτα!

Τα κακά νέα ήταν πως έμεινα με το κεφάλι ξέσκεπο και με το φυσικό μου μαλλί να σαμποτάρει τα μπιχλιμπίδια μου και την αποκριάτικη περιβολή, με τις καστανιέτες στα χέρια και με μιαν απογοήτευση που άγγιζε τα όρια της μελαγχολίας.

Τα καλά νέα ήταν πως ο Κωστής ήταν ήδη “τσιμπημένος” μαζί μου, ίσως όσο εγώ μαζί του, και το ρίξαμε στο χορό... σφιχταγκαλιασμένοι!
Ο φωτογράφος − μπάστακας − εφιάλτης, συγκινημένος από τον... έρωτά μας (και τις εισπράξεις από τους ευτυχείς γονείς!) μας απαθανάτισε εκ νέου, ως... ζεύγος, πλέον, μ' εμένα να χαμογελώ ηλίθια, αφήνοντας να ξεπροβάλει το κενό από τα δύο σπασμένα μπροστινά μου δόντια (το 'χα πάθει ένα χρόνο νωρίτερα, σε τραμπάλα του Ζαππείου!) και τον Κωστή ψιλομπουρδουκλωμένο στις ανδαλουσιανές δαντέλες!

Η επεισοδιακή βραδιά έληξε με μπόλικα γλυκά, το κραγιόν μου σταμπαρισμένο στο μάγουλο του Κωστή, και ένα σακουλάκι γεμάτο κομφετί, σερπαντίνες και μερικές από τις πιο όμορφες αναμνήσεις των νηπιακών μου χρόνων.

ΥΓ. Με τον Κωστή “συνυπάρξαμε” για άλλη μία χρονιά και οι δρόμοι μας χώρισαν οριστικά αποφοιτώντας από το Νηπιαγωγείο.


Credits
• Image «Masquerade» (18th century), artist unknown; found at English Club.
• Kings' Palace Hotel Flickr © Nikos Vatopoulos

Natasha N. ♥ living-and-love.blogspot.gr ♥ 6 Μαρτίου 2016, 3:50 π.μ.

17 σχόλια:

  1. χεχε! Μόνο τραγωδία δεν ήταν!
    Όλα πήγαν καλά κι εσύ έχεις να θυμάσαι και να διηγείσαι! Λίγο το'χεις;
    Εμένα όλες οι αποκριάτικες αναμνήσεις μου είναι υπέροχες,
    έχω ευλαβικά κρατήσει τις μεταμφιέσεις με τον πρώην σύντροφο (σύζυγο)
    τόσο σε άλμπουμ όσο και στη μνήμη, γιατί ταίριαζαν σχεδόν πάντα οι στολές μας,
    και ξεφαντώναμε μέχρι τελικής πτώσης, 'αλλά νομίζω ότι τελείωσαν εκείνες οι εποχές
    και δεν θα τις ξαναζήσω!
    Καμία πικρία. Χαίρομαι πολύ που υπήρξαν!

    Καλημέρα Νατάσα μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αριστέα, παιδί μου!
      Η τραγωδία ήμουν... εγώ η ίδια!

      Περνούν οι εποχές, αλλά το σημαντικό είναι ότι έζησες εκείνες τις στιγμές, ότι υπάρχουν καταγεγραμμένες στη μνήμη και την καρδιά σου.

      Φιλάκια πολλά και καλό απόγευμα να έχεις! ♥

      Διαγραφή
  2. Αυτή η εναλλαγή συναισθημάτων, δεν υπάρχει!
    Ναι, στην αρχή μου βγήκε νοσταλγία! (Σαν να παρακολουθώ Ελληνική ταινία!)
    ;-)
    Μετά, και για πολλήήήή ώρα, δεν μπορούσα να δω την οθόνη από το γέλιο μέχρι δακρύων! "Λιωμένη τούρτα", λέει!!!!!!!)
    Μα στο τέλος, είχαμε ένα πολύ γλυκούτσικο και τρυφερούτσικο φινάλε που μου άρεσε πολύ! Αχ, μωρέ! Τί ωραία!
    Με λίγα λόγια, σε... καταευχαριστήθηκα!!!
    Μια μεγάλη αγκαλιά και άπειρα ολόγλυκα ΣΣΣΣΣΣΣΜΟΥΤΣ (με ή χωρίς κραγιόν!)
    ;-)
    Καλή Κυριακή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό το σύνδρομο, της ελληνικής ταινίας, μάλλον μου (παρα)βγαίνει έντονα!
      Έτσι συμβαίνει, τελικά, όταν μιλά κανείς για εποχές (τόοοσο παλιές!) που μόνο στη μπομπίνα (και στη μνήμη, βεβαίως, όσων τις ζήσαμε) υπάρχουν καταγεγραμμένες...

      Ευτυχώς που μου βγήκε το... γελαστικό στη συνέχεια, με θυμόμουν και γελούσα κι εγώ!

      Πολλά πολλά φιλιά, Γιάννα μου! ♥

      Διαγραφή
  3. Πού να φανταστούμε εμείς τέτοιους χορούς και στολές στο πτωχό χωριουδάκι μου; Περίμενα καμιά στολή κι εγω απο τις Αθηναίες ξαδέρφες μου!Στο σχολείο μόνο τη φορούσαμε!Εντάξει ,εσείς οι πρωτευουσιάνοι έχετε ζήσει μεγαλεία! χαχαχα
    Φέτος τι θα ντυθείς Νατάσα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τελευταία φορά που ντύθηκα, ήταν στα 19 μου, σε φιλικό πάρτι! (Το έτερο αποτυχημένο καρναβάλι που, αρχικά, είχα σκεφτεί να γράψω και γι' αυτό, αλλά δεν με έπαιρνε, ήταν ήδη μεγάλο το κείμενο!)

      Ελπίζω οι Αθηναίες ξαδέρφες σου να μην ήταν σαν τη δική μου (ποτέ της δεν με χώνεψε!)

      Καλό μεσημέρι, Νάσια!
      Φιλιά! ♥

      Διαγραφή
  4. Πω πω, τι μου θύμισες τώρα...
    Παιδικό γκαλά στο Ακροπόλ Παλλάς!
    Χωρίς Κωστή, μιας και ήμουν χάμπατο ακόμα, μη κοιτάς μετά που έγινα Αρτίστα, χωρίς στολή, παρά μόνο με τη φορεσιά από τις επιδείξεις της σχολής μπαλέτου που πήγαινα τότε και τώρα θα ψάξω τη φωτογραφία-πειστήριο, που δεν μπορεί, κάπου θα υπάρχει!
    Έπαθα μια νοσταλγία ξαφνικά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μια χαρά μου κάνει η φορεσιά από τις επιδείξεις σου, είδαμε και τα δικά μας τα χαΐρια, με... τας στολάς!

      Τους ασπασμούς μου, Αρτίστα!

      Διαγραφή
  5. Πω πω παρόλο που μισώ το καρναβάλι και οτιδήποτε σχετικό, την κατα απόλαυσα την ανάρτησή σου!!! Το πόσο γέλασα δεν περιγράφεται... (συγνώμη κιόλας η γαϊδούρα)... Τι γλυκιά ανάμνηση, τι ωραία περιγραφή...χάθηκα μέσα στις λέξεις και κάποιες φορές αισθάνθηκα πως ήμουν εγώ ο φωτογράφος! Αλήθεια γιατί δεν μας έβαλες την φωτογραφία? Σε φιλώ γλυκά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τι "γαϊδούρα", Κλέλια μου;!
      Για τα πανηγύρια (ταυτοχρόνως με τα καρναβάλια!) ήμουν! Πρώτη-πρώτη γέλασα που τα θυμόμουν και τα έγραφα!

      Τη φωτογραφία (για την ακρίβεια: τις φωτογραφίες!) κάπου τις είχε πάρει προ καιρού το μάτι μου, αλλά δεν μπήκα στον κόπο να τις ξαναψάξω και, πίστεψέ με, περισσότερο από 'μένα, δεν θα το θέλατε ούτε εσείς να τις ανακάλυπτα!

      Πολλά φιλιά και καλό απόγευμα! ♥

      Διαγραφή
  6. Τι τα θες; Ο έρωτας μεταμφιέσεις δεν κοιτά! Κι όπως κι αν ήσουν, κι όπως κι αν ήταν, το αίσθημα ήτο φαρδύ! Χαχα :) Εγώ πάλι, με το καρναβάλι μάλωσα, μάλωσα, ελπίζω όχι και με τον έρωτα.. Φιλάκι γλυκό! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαλωμένη κι εγώ, Πέτρα μου! ^.^
      Αχ, το αίσθημα! Και τι ωραία που περνούσαμε (με ή χωρίς καρναβάλι!) στο νηπιαγωγείο!

      Φιλάκι γλυκό κι από 'μένα! ♥♥♥

      Διαγραφή
  7. Δεν προλάβαινα τα συναισθήματα με αυτή σου την ανάρτηση!!!! Ταινία κανονική!!!!
    Καλό καρναβάλι, για να έχεις να γράφεις κι εμείς να απολαμβάνουμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Προσπάθησα να κρατήσω το συγκινησιακό της υπόθεσης, με μάλλον λιτές περιγραφές των αναμνήσεων. Άλλα έρχονταν στο μυαλό και άλλα αποτυπώνονταν στο κείμενο... Βλέπεις, το γραπτό ξεκίνησε για να 'χει ως κύριο θέμα τα... ρεζιλίκια μου!

      Σ΄ευχαριστώ πολύ, Αλεξάνδρα μου!
      Να είσαι καλά! ♥

      Διαγραφή
  8. Λες κι έβλεπα ελληνική ταινία! Θυμήθηκα μια δική μου αξέχαστη αποκριά που ήταν η μοναδική που ο μπαμπάς μας μας πήγε στον αποκριάτικο χορό του σχολείο και μπέρδεψε το κέντρο. Θεώρησε φυσιολογικό να μείνουμε γιατί χορός ο ένας χορός ο άλλος... παιδιά εδώ παιδιά κι εκεί! Χαχα! Θυμώνω και γελάω μαζί! Άστα!
    Kathy

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τουλάχιστον, περάσατε καλά; Γιατί, τελικά, αυτό μένει...

      Καλωσήρθες Kathy! ♥

      Διαγραφή
  9. Είσαι απίστευτη!!
    Σε είδα μπροστά μου σου λέω...τόσο ζωντανά περιγράφεις...σε μια στιγμή γύρισα το κεφάλι και πήρε το μάτι μου ένα ξεχωριστό κοριτσάκι, που πραγματικά ήταν ευτυχισμένο!
    Υπέροχο κείμενο, αγαπητή μου Σπανιόλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

To 'μαθες;

Secret Spring Circles #2
από την
Woman in Blogs
Θέμα: Welcome!

Αναζητηση

Ισως θα ηθελες να διαβασεις

A book, a choice #1 : O Τόπος των Πιστών

Αν κάτι ενώνει τους περισσότερους από εμάς, στη δική μας blog-o-γειτονιά (δεν ξέρω για άλλες και συνεπώς, δεν ομιλώ!) είναι η αγάπη μας...

Κατηγορια μονη της

Πρωτοβουλία από την
Blogger της Διπλανής Πόρτας
κατά της Λογοκλοπής

About Copyright

© 2016 Natasha N. ♥ Living'n'Love ♥
Template design © Natasha N.
Unless otherwise stated, the copyright of the content of this blog is owned by Natasha N.
‘Fair Use’ of any third party copyrighted material which are and remain the property of their respective owners.
Living-and-love.blogspot.gr makes no claim of copyright on such material.