Welcome

Συστασεις

Socializing

Alter Ego

Αναγνωστες

Google+ Followers

Pin Board

Αγαπω να διαβαζω

28 Μαρτίου 2016

Χρόνια του Πολλά!


Ήρθε στον κόσμο στις 28 Μαρτίου του 2004 και στα χέρια μου... δύο περίπου μήνες μετά.
Άφησε την παιχνιδιάρικη συντροφιά των αδελφών του και την τρυφερή αγκαλιά της μαμάς του, για να ζεστάνει με την παρουσία του τη ζωή μας και να μας αλλάξειॱ ίσως, κάνοντάς μας καλύτερους ανθρώπους.

Ο Ρομάν μας, κλείνει σήμερα τα 12 και με την ευκαιρία των γενεθλίων του, σκέφτηκα να σας τον γνωρίσω.


Μάιος 2004. Η κόρη μου ήταν ήδη 4 1/2 ετών, η (πρώτη) σχολική χρονιά της στο Προνήπιο έφτανε στο τέλος της και έως τότε, το σπίτι ήταν ήδη μια μικρή “κιβωτός του Νώε”! Κουνελάκι (ο ΦρουΦρου), χελωνίτσες (ο Φιόγκος, η Κορδέλα κι η Δαντέλα), ψαράκια,  βατραχάκια, χαμστεράκι (ο Μίκυ), ζούσαν μαζί μας αρμονικά ενώ, μαμά και κόρη, είχαμε αναλάβει από κοινού τη φροντίδα τους.
Αν κάτι έλειπε από το μικρό, ζωϊκό βασίλειό μας, ήταν ένας σκύλος.
Το μυαλό μου έτρεχε συχνά στο, όχι πολύ μακρινό, παρελθόν και στη λατρεμένη μου Ροτβαϊλερίνα που, όμως, δεν ζούσε πια μαζί μου...

Ο “μικρός” ήταν (αμοιβαίος) έρωτας με την πρώτη ματιά!
Γιος μιας πανέμορφης μάνας κι ενός περήφανου και πολύ πράου πατέρα και αδελφός δυο χαριτωμένων δεσποινίδων!

Η μικρή, ενθουσιάστηκε! Δεν έβλεπε την ώρα που ο κούταβος θα ήταν σε θέση να αποχωριστεί τη μητρική αγκαλιά και θα έπαιρνε τη θέση του στο σπιτικό μας −γιατί, στην καρδιά μας είχε ήδη κάνει κατάληψη!

Όλα ήταν έτοιμα τη μεγάλη μέρα: το κρεβατάκι, η κουβερτούλα, τα πιατάκια του, κι αρκετά παιχνίδια! (Ασχολήθηκε μαζί τους αργότερα. Τις πρώτες εβδομάδες, όπως όλα τα μωρά... κοιμόταν του καλού καιρού!)


Εκεί που έπαιζε... κοιμόταν! Όπου έβρισκε (ή, μάλλον, όπου βρισκόμασταν εμείς!)
Για παράδειγμα, κάτω από το τραπέζι της κουζίνας!


Όταν άνοιξε λίγο ακόμη ο καιρός, μας έκανε σαφές ότι το παιδικό σπιτάκι, στη βεράντα, θα το ήθελε δικό του σπίτι! Έχοντας εξασφαλίσει... στέγη, απλωνόταν (τρόπος του λέγειν!) μπροστά στην πόρτα, διασφαλίζοντας ότι κανείς δεν θα τολμούσε να την περάσει δίχως την έγκρισή του!


Με αυτή την πόζα διεκδίκησε έπαθλο ως “Pet του μήνα” σε γνωστό ιστότοπο (της εποχής) φιλοζωικού περιεχομένου και... το κέρδισε, μαζί με δωρεάν, ετήσια συνδρομή σε κυνοφιλικό περιοδικό!


Όταν άρχισαν οι εξερευνήσεις στον κήπο, την ώρα του φαγητού επέστρεφε κι ανέβαινε τη σκάλα... καλπάζοντας, σχεδόν. 
...Κι αφού άδειαζε το πιατάκι του, δεν δίσταζε να συρθεί μερικά εκατοστά μέχρι το κιβώτιο που περιείχε την τροφή του.
(Συνήθεια την οποία δεν άφησε όταν ενηλικιώθηκε, όπως φαίνεται από το φωτογραφικό ντοκουμέντο!)


Αντίθετα, μεγαλώνοντας, αποφάσισε ότι η ενασχόληση με την... κηπουρική (αριστερά, τα... τεκμήρια!) ήταν μια λόξα νεανική που τώρα είχε περάσει!

Ο ενήλικας Ρομάν κράτησε πολλές από τις κουταβίσιες συνήθειές του, εκείνες που τον καθιστούν αναντικατάστατο!
Βαρύς, πλέον, όπως τον παρατηρώ να κάνει τις βόλτες του στον κήπο (ακολουθώντας, παρακαλώ, πάντα τους διαδρόμους!), γίνεται απίστευτα κινητικός όταν βρίσκεται κοντά μας, θέλοντας να μας δείξει τη χαρά του αλλά και την επιθυμία του να παίξει και να διασκεδάσουμε όλοι μαζί, όπως παλιά.


Από μικρός, λάτρευε το χιόνι! Μεγαλώνοντας, δεν έχανε ευκαιρία να το απολαύσει, τρέχοντας και κάνοντας απίστευτες τρέλες, την ίδια στιγμή που εμείς... ξεροσταλιάζαμε πίσω από την (ανοιχτή!) πόρτα, περιμένοντάς τον να επιστρέψει!
(Για να κατέβει άνθρωπος τη σκάλα, μ' αυτό το χιόνι, ούτε λόγος!)



Πέρα από τις αποκλειστικά δικές του στιγμές, ελάχιστες από τις οποίες μετέφερα εδώ, υπάρχουν κι αυτά τα δώδεκα, παράλληλα, δικά μας χρόνια.

Η κόρη μου −νήπιο, παιδί, έφηβη− πέρασε (και περνά) τη μαθητική ζωή της κοντά του. Μαθαίνοντας να αγαπιέται χωρίς όρους και όρια. Αλλά και να αγαπά, να φροντίζει, να νοιάζεται.

Ο πατέρας μου, εντελώς αντίθετος στην αρχή (κρατούσε μούτρα σ' εμένα και στο κουτάβι!) επειδή, όπως μού αποκάλυψε αρκετό καιρό μετά, έτρεμε στη σκέψη της απώλειας καθώς, παιδί, είχε χάσει το αγαπημένο γατί του.
Το πόσο, φάνηκε όταν, το προπέρσινο Πάσχα, ο Ρομάν μας το έσκασε. Τον βρήκαμε, τρεις μέρες μετά, να 'χει πιάσει φιλίες με τα αδέσποτα (που, ασυνείδητοι, παρατούν στην περιοχή, μια που υπάρχει πολύς χώρος και ελάχιστη κίνηση), γεμάτο από τη μισή τουλάχιστον χλωρίδα (και πανίδα!) του τοπικού οικοσυστήματος και πανευτυχή που μας έβλεπε ξανά.

Τρεις μέρες, ψάχνοντας δίχως αποτέλεσμα, ξεκινούσαμε με ελπίδα κι επιστρέφαμε άπραγοι, σε κατάσταση πένθους.
Εκείνες τις νύχτες, σχεδόν δεν κοιμόμουν. Κάποιες φορές, ξεχώριζα το γάβγισμά του, ήμουν σίγουρη ότι ήταν το δικό του. Αυτό με κατηύθυνε στο να τον βρω.

Η περιπέτειά μας, μας έφερε νέες γνωριμίες, ανέδειξε φωτεινές αλλά και πολύ σκοτεινές πλευρές ανθρώπων που ζουν κοντά μας, γύρω μας. 

Εδώ και πολύ καιρό, ο Ρομάν είναι ο καλύτερος φίλος του πατέρα μου. Πρώτος τον αντικρίζει κάθε πρωί, μια που ξέρει την ώρα που ξυπνά και την πρώτη κίνησή του, ν' ανοίγει την μπαλκονόπορτά του, και πάντα, βρίσκεται εκεί μ' ένα “γαβ!” για καλημέρα!
Επειδή δεν μπορεί πια ν' ανεβαίνει τη σκάλα, περιμένει κάτω, το πρώτο δικό μου χάδι −ξέρει πως θα κατέβω να τον αγκαλιάσω και να τον καλημερίσω.

Μαζί, έχουμε περάσει πάμπολλες στιγμές παιχνιδιού και χαράς, άλλο τόσο όμως έχουμε περάσει τις μικρές και τις μεγάλες θλίψεις μου, τις περιπέτειές μου με την υγεία μου (ήταν εκεί, στο ίδιο σημείο, περιμένοντας να με ξαναδεί, αρνούμενος να φάει παρά ελάχιστα), έχει “ακούσει” μυστικά μου, έχει σκουπίσει με το κεφαλάκι του πολλά δάκρυα.

Το σημαντικότερο είναι πως, όλοι μας, έχουμε πάρει μαθήματα.
Ο “μικρός” μας, δεν τα πήρε από κανέναν. 
Άφησα για το τέλος το “μάθημα αλληλεγγύης”...
Το σκυλάκι της φωτογραφίας ήταν αδέσποτο και τόσο αδύνατο που (κατόρθωσε και) χώρεσε από την καγκελόπορτα!


Μου το έφερε, μου το “σύστησε” και, για λίγο, τα έχασα και τα δύο. Ο “μικρός” μας επέστρεψε, απαιτώντας τροφή (χτυπούσε με τα πόδια του επιτακτικά τα πιατάκια του).
Δεν έφευγε εάν δεν τον φίλευα κάτι!
Η πίτα, στο στόμα του, πήγε κατευθείαν στον καινούργιο φίλο του.
Τους είδα να τη μοιράζονται κάτω από τον ήλιο.

Στο δικό τους κόσμο, στο δικό τους μυαλό, δεν υπάρχουν παρίες.

Last but not least
Ζητώ συγγνώμη που έχω αφήσει κάποια σχόλιά σας αναπάντητα, καθώς και για το ότι έχω μέρες να περάσω από τη blog-o-γειτονιά.
Ξεκίνησα κάποια στιγμή, αλλά τελικά δεν κατόρθωσα να συνεχίσω με συνέπεια. Ελπίζω από αύριο−μεθαύριο, να επιστρέψω σε κανονικούς ρυθμούς!
Ευχαριστώ πολύ για την κατανόηση!

Natasha N. ♥ living-and-love.blogspot.gr ♥ 28 Μαρτίου 2016, 11:41 μ.μ.

22 σχόλια:

  1. Αχ, να σας ζήσει ο γλυκούλης σας...
    Είχα κι εγώ σκύλο (τον μοναδικό που είχα και τον μοναδικό που αγάπησα) αλλά γύρισε στο πρώτο του σπίτι.. Κάθε φορά που βλέπω αυτά τα βλέμματα, καθηλώνομαι.. Να είναι καλά, να ζήσετε πολλές στιγμές ακόμα μαζί του! ♥

    Υ.Γ Φοβερό το υστερόγραφο! Πόσο τρυφερούλης..! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ελπίζω να είχε την αγάπη που του άξιζε, ο σκυλάκος σου!

      Τα βλεμματά τους, όντως είναι καθηλωτικά. Στις "μεγάλες στιγμές" δε, μοιάζουν να ζητούν απαντήσεις τις οποίες, ακόμη κι αν (νομίζουμε ότι) δεν έχουμε, τις καταλαβαίνουν όσο περνούν τα δευτερόλεπτα και βαθαίνουν οι ματιές.

      Σ' ευχαριστώ πολύ, Πετραδάκι μου καλό! ♥

      ΥΓ. Είναι πολύ καλόψυχος!

      Διαγραφή
  2. Τι γλυκό σκυλάκι !!! Να ζήσει και να τον χαίρεστε !!!! Αγαπώ πολύ τα σκυλιά και ευχαριστήθηκα πολύ αυτή την ανάρτηση !!! Καλή σας εβδομάδα !!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ πολύ, Ράνια μου!

      Να είσαι καλά, καλό βράδυ να έχεις και δημιουργική εβδομάδα! ♥

      Διαγραφή
  3. Μπορείς να πεις γιατί στο χαρμόσυνο αυτό mood των γενεθλίων του κούκλου σας, εγώ έχω πλαντάξει στο κλάμα?!
    Επειδή αν αρχίσω την κουβέντα για ζωάκια, είμαι ικανή να γράψω τόμους ολόκληρους, ας μείνω στο κοινότυπο, μα πέρα για πέρα ειλικρινές "Χρόνια σου πολλά και καλά, Ρομανάκο"! Να απαιτήσεις extra χαδάκια σήμερα! Να τους πεις πως στα στέλνει η Γιάννα, ναι?!
    ΣΣΣΣΣΣΣΜΟΥΤΣ πολλά, κορίτσι μου! Αγκαλιά ζεστή για όλους σας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα εισέπραξε τα... εξτραδάκια του, σήμερα! ^.^

      Σ'ευχαριστώ πολύ, Γιάννα μου!
      Μεγάλη αγκαλιά και φιλιά! ♥

      Διαγραφή
  4. Αχ, βρε Νατάσα μου, τι συγκίνηση πήρα με την ανάρτησή σου!!
    Πολλές από τις στιγμές που περιγράφεις τις έχω ζήσει κι εγώ με το δικό μου και καταλαβαίνω κάθε σου συναίσθημα...
    Νομίζω πως μπορούμε τις οικογένειές μας τυχερές που ζουν κοντά τους τέτοια υπέροχα πλάσματα!
    Σε φιλώ γλυκά, μάτια μου
    Μαρίνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάθε πλάσμα αξίζει την αγάπη μας και πράγματι, οι τυχεροί είμαστε εμείς όταν τα έχουμε κοντά μας.
      Πολλά φιλιά, Μαρίνα μου!
      Σ'ευχαριστώ! ♥

      Διαγραφή
  5. Τι γλυκούλης! Να τον χαίρεσαι Νατάσα μου! Να ζήσετε μαζί πολλές πολλές υπέροχες στιγμές!!! Σε γλυκοφιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να είσαι καλά, Κλειώ μου!
      Σ' ευχαριστώ πολύ!
      Καλό βράδυ σ' εσένα και τα νεραϊδοδρακάκια! ^.^ ♥

      Διαγραφή
  6. Τι γλυκιά και συγκινητική κι ανθρώπινη ανάρτηση ήταν αυτή;;;
    Είσαι τυχερή που έχεις ζήσει τέτοιες στιγμές με αυτό το πλάσμα!
    Χρόνια του πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άδολη, αγνή αγάπη, Αλεξάνδρα μου, τα χρόνια μας μαζί του!...

      Σ' ευχαριστώ πολύ! ♥

      Διαγραφή
  7. Πλάκα κάνεις! Πήγε το φαγητό στο αδέσποτο;;;
    Πόσο συγκλονιστικό!
    Νατάσα μου δεν έχω συνηθίσει σε τέτοιες ευχές, μα ειλικρινά συγκινήθηκα πολύ με την ιστορία του Ρομάν, τον τρόπο που μπήκε στη ζωή σας και την άλλαξε εντελώς. Να είστε όλοι καλά και να απολαμβάνετε την κοινή σας ζωή με το σκυλάκι σας, που ομολογουμένως δίνει μαθήματα ...ανθρωπιάς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, ο καλός μου!
      Είναι πολύ δοτικός, να σκεφτείς ότι για ένα διάστημα ερχόταν... στη ζούλα (από ένα "φυσικό" άνοιγμα, λόγω πεύκου στη μεσοτοιχία) ο διπλανός σκύλος, και τον άφηνε να τρώει όλο το φαγητό του! Άκουσα τα πιατικά, κι είδα τον Ρομάν να κοιτάζει το... γείτονα, καθώς εκείνος δειπνούσε του καλού καιρού!

      Δεν είχα κάνει ποτέ σχετική δημοσίευση, σε κανένα από τα blogs μου, όμως τα μαθήματα "ανθρωπιάς" του ήταν, περισσότερο από ποτέ, επίκαιρα και θέλησα να γράψω κάτι "εφ' όλης της ύλης", με την ευκαιρία των γενεθλίων του.

      Σ' ευχαριστώ πολύ, Μαρία μου!
      Καλό βράδυ να έχεις! ♥

      Διαγραφή
  8. Πολυ συγκινητικη η ιστορια σας! Καλυτερα απο ανθρωποι ειναι!
    Να ειναι καλα και χαρουμενος να σας γεμιζει με γελια κι αγαπη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα, Butterfly!
      Σ΄ευχαριστώ πολύ!

      Να είσαι καλά, καλή συνέχεια στην ημέρα σου! ♥

      Διαγραφή
  9. Με συγκίνησες Νατάσα μου στο τέλος. Να τον χαίρεστε και να σας χαίρεται και αυτός και να μοιραστείτε πολλές ακόμα στιγμές μαζί.
    Το χιόνι το ζήλεψα τρελά. Άσχετο αλλά είπα να το πω χαχα
    Σε φιλώ Νατάσα μου. Όμορφη ημέρα να έχεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διπλανούλα μου! ♥
      Πόσο καιρό είχα να σε "δω"! Μου έλειψες!

      Άσχετο δεν είναι! Μαγικό τοπίο με το χιόνι αλλά αν κρατήσει μέρες... δεν το λέω και το καλύτερό μου! (Κυρίως γιατί προκαλεί "παράπλευρα προβλήματα"!)

      Σ΄ευχαριστώ πολύ, να είσαι καλά, Μαρίνα μου!
      Καλό και όμορφο μήνα! ♥
      Φιλάκια πολλά!

      Διαγραφή
  10. Σκυλογονείς κι εσείς ε; Όποιος δεν έχει σκύλο πραγματικά δε θα μάθε ποτέ αν έχει ή δεν έχει καλούς γείτονες και πράγματι σε φέρνουν κοντά σε καινούριους φίλους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι ακριβώς!
      "Πέφτουν οι μάσκες", είτε για καλό είτε για δυσάρεστες εκπλήξεις...

      Διαγραφή
  11. Ω, χρόνια του πολλά!!
    Να τον χαίρεστε και να σας χαίρεται πολλά χρόνια ακόμα!!
    Διάβαζοντάς σε συγκινήθηκα...μα είναι αξιαγάπητος, καλύτερος από πολλούς ανθρώπους, και ήταν και σταρ!!
    Μακάρι να μπορούσε να διαβάσει όσα γράφεις, αν και είμαι σίγουρη πως τα αισθάνεται όλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου,
      Θέλω κι εγώ να πιστεύω ότι εισπράττει το ενδιαφέρον και την αγάπη μας.
      Μακάρι να ζήσει πολύ ακόμη, σαν νερό πέρασαν τα χρόνια και τώρα είναι γεράκος... αλλά με παρηγορεί το γεγονός ότι σε γενικές γραμμές είναι... καλοστεκούμενος! ^.^

      Σ΄ευχαριστώ πολύ!
      Τα χαιρετίσματα του Ρομάν στον Μπρίκι! ♥

      Διαγραφή

To 'μαθες;

Secret Spring Circles #2
από την
Woman in Blogs
Θέμα: Welcome!

Αναζητηση

Ισως θα ηθελες να διαβασεις

A book, a choice #1 : O Τόπος των Πιστών

Αν κάτι ενώνει τους περισσότερους από εμάς, στη δική μας blog-o-γειτονιά (δεν ξέρω για άλλες και συνεπώς, δεν ομιλώ!) είναι η αγάπη μας...

Κατηγορια μονη της

Πρωτοβουλία από την
Blogger της Διπλανής Πόρτας
κατά της Λογοκλοπής

About Copyright

© 2016 Natasha N. ♥ Living'n'Love ♥
Template design © Natasha N.
Unless otherwise stated, the copyright of the content of this blog is owned by Natasha N.
‘Fair Use’ of any third party copyrighted material which are and remain the property of their respective owners.
Living-and-love.blogspot.gr makes no claim of copyright on such material.